Vuslatina varan yollara cikabilmek icin kör gözlerimi görmedigim gözlerine mihlayip "hicranla yandim" diyebilsem, "yaniyorum" diyebilsem...
$efkatine hasretle büzü$mü$ soguk ellerimde, tükenmisligimin delili bir avuc kül olmus yüregimi huzuruna getirip "ma$ukumdan $ikâyet bana yaki$maz, lâkin i$te hicraninla yanan yüregim senden uzakligimi, naki$ligimi anlatiyor" diyebilsem....
Hicran bir ate$, vuslat yollarini kapatan. Yaktikca büyüyen, büyüdükce yakan. Ve hicran, yanmadan gecilmeyen yollarin sadik muhafizi... Vazgecilmez terbiye... Arzunun büyüklügü nispetinde izdirap cekmek. Kavu$mak icin i$tiyak ate$iyle yanmak. Yandikca vuslata giden yolda oldugunu anlamak. Ve yakinla$mak onun kilavuzlugunda Sevgili`ye.. Yakinla$tikca "Hicran arefesindeyim,ama $ükür ki, senin yollarindayim..., hayalimi gör" diyebilseydim...
Sen, asirlarin ula$amayacagi zamanlarda, amanin altin diliminde, ben ise sana, ula$acak bir buud bulabilme cabasiyla zamanlarini ümitle cogaltan garipler ikliminde.....
Sadece adini ya$amak oysa icimde büyüttügüm arzu. Adin anilinca ya$aracak bir göz, burkulacak bir yürege sahip olabilmek hicranini yasayarak.. Seninle aydinlanacak rüyalardan uyaninca aglayabilmek... Bir daha görebilme ümidiyle geceler boyu uykulari kovalayabilmek... Ve seni saklayabilmek, en kalabalik mekânlarin, en me$gul zamanlarin icinde... Yüregin en ak yerinde hicranin tazeligini her an ya$ayabilmek.
Sana hicranim bir duadir hâl lisaniyla... Ama yalvarirken bile riya duvarlarina carpip yere dü$en kelimeler dökülür dudaklarimdan. Her gözya$i izdirabin tecessüm etmi$ $ekli diye utanirim varlik duygusu ve iddiasi ile aglayan gözlerimden. Yine de yazdigim ne varsa seni dü$ünüp, duadir kabul edenlerin en merhametlisinin makamina... "Fani olan ne varsa elimin tersiyle itip, her $eyimi hicran ate$inde yakmaya geldim, bana bir vuslat ümidi, bana bir parca ikram" diyebilsem...
Senin a$kini ya$ayanlardan ögrensem gercek hicrani.. kokunu duyabilsem cennet soluklardan. Yönelse ayaklarim arzin en $erefli topragina.... Ve yürüsem yürüsem ayriligi senin yakininda anlamak icin. Sonu vuslat olmayan yollarin yorgunluguyla.. Ílk defa riyadan uzak islansa yanaklarim... Bedenimi sana yakin kilandan vuslat istesem. Ve tutmasa dizlerim, yigilsam gül kokan topraklarina...
Vuslatini ya$iyorum zannederek türbene bakip, "buradasin biliyorum ama, ben burada degilim, sana gelen yollardan bir hicran namesi yaziyorum" diyebilsem...
Kör gözlerimi ye$il kubbene mıhlayip "hicraninla yandim" diyebilsem...
"Yaniyorum" diyebilsem......
(Sizinti Dergisi / $emsi Nur Gök)
$efkatine hasretle büzü$mü$ soguk ellerimde, tükenmisligimin delili bir avuc kül olmus yüregimi huzuruna getirip "ma$ukumdan $ikâyet bana yaki$maz, lâkin i$te hicraninla yanan yüregim senden uzakligimi, naki$ligimi anlatiyor" diyebilsem....
Hicran bir ate$, vuslat yollarini kapatan. Yaktikca büyüyen, büyüdükce yakan. Ve hicran, yanmadan gecilmeyen yollarin sadik muhafizi... Vazgecilmez terbiye... Arzunun büyüklügü nispetinde izdirap cekmek. Kavu$mak icin i$tiyak ate$iyle yanmak. Yandikca vuslata giden yolda oldugunu anlamak. Ve yakinla$mak onun kilavuzlugunda Sevgili`ye.. Yakinla$tikca "Hicran arefesindeyim,ama $ükür ki, senin yollarindayim..., hayalimi gör" diyebilseydim...
Sen, asirlarin ula$amayacagi zamanlarda, amanin altin diliminde, ben ise sana, ula$acak bir buud bulabilme cabasiyla zamanlarini ümitle cogaltan garipler ikliminde.....
Sadece adini ya$amak oysa icimde büyüttügüm arzu. Adin anilinca ya$aracak bir göz, burkulacak bir yürege sahip olabilmek hicranini yasayarak.. Seninle aydinlanacak rüyalardan uyaninca aglayabilmek... Bir daha görebilme ümidiyle geceler boyu uykulari kovalayabilmek... Ve seni saklayabilmek, en kalabalik mekânlarin, en me$gul zamanlarin icinde... Yüregin en ak yerinde hicranin tazeligini her an ya$ayabilmek.
Sana hicranim bir duadir hâl lisaniyla... Ama yalvarirken bile riya duvarlarina carpip yere dü$en kelimeler dökülür dudaklarimdan. Her gözya$i izdirabin tecessüm etmi$ $ekli diye utanirim varlik duygusu ve iddiasi ile aglayan gözlerimden. Yine de yazdigim ne varsa seni dü$ünüp, duadir kabul edenlerin en merhametlisinin makamina... "Fani olan ne varsa elimin tersiyle itip, her $eyimi hicran ate$inde yakmaya geldim, bana bir vuslat ümidi, bana bir parca ikram" diyebilsem...
Senin a$kini ya$ayanlardan ögrensem gercek hicrani.. kokunu duyabilsem cennet soluklardan. Yönelse ayaklarim arzin en $erefli topragina.... Ve yürüsem yürüsem ayriligi senin yakininda anlamak icin. Sonu vuslat olmayan yollarin yorgunluguyla.. Ílk defa riyadan uzak islansa yanaklarim... Bedenimi sana yakin kilandan vuslat istesem. Ve tutmasa dizlerim, yigilsam gül kokan topraklarina...
Vuslatini ya$iyorum zannederek türbene bakip, "buradasin biliyorum ama, ben burada degilim, sana gelen yollardan bir hicran namesi yaziyorum" diyebilsem...
Kör gözlerimi ye$il kubbene mıhlayip "hicraninla yandim" diyebilsem...
"Yaniyorum" diyebilsem......
(Sizinti Dergisi / $emsi Nur Gök)
