Yeniden Doğuş

Kübranur Başar

YILDIZIN PARLADIĞI ANDA

Solgun bakışlarla durdu yolda adam Döndü huzursuz yokladı arkasını Doğudan ve batıdan
Bilmediği dilde şarkılar söylendi ardından
Takıldı ruhuna zamanın dikenli tacı

Gözlerini açtı adam bir an kadar uzakta,
Bir cengaver sahur sofrası
Geceyi yırtan o vuruşma
Kaşık çatal ve bıçak
Annesinin kıvrak çehresinde aydınlık, kıpraşan telaşı

Dar yolun ucunda gölgesini gördü derin damarlarını gördü sabahın
Unutulmuş bir hayatı süsleyen ürkütücü sadelik
Ulaşılmaz olanı ulaşılacak gördü adam Köşeyi dönen ruhlar ardından
Sardılar yol boyunca duvarı
O yalnız, o bakışsız, yüzleri kara

Küçüldü,
Küçüklüğünde büyüyecekti o an
Küçüklüğünde annesi vardı babası,
Her sahurda ezanla son bulan çatal ve bıçağın kavgası
O anda gecenin ufkunda göründü sabah yıldızı
Yürüdü ışığa
Ve sonuna yürüdü adam
Ölerek uyandı tek solukta
Rüyadan