Gecen yillar acaba hangi yildizda toplaniyor? O yildiza gitsek,yillarin bizden alip götürdüklerini görebilir miydik? Örnegin, cocuklugumuzun masum yüzünü, ümit dolu gözlerini taniyabilir miydik? Ya da onlar bizi tanirlar miydi?
Ne tuhaf sey degulmi, zaman bizi bizden ayiriyor!
Sevgililer birbirlerinden ayrilinca üzülürler; ya cocuklugumuzun, gencligimizin bizden ayrilisina ne demeli?
Hani, genclik yillrimiza kalbimize dusen ilk atesi hatirlayin, o ates, simdiki kalbimizi, taniyabilir mi?
O kalbin atisini hizlandiracak duygu simdi nerede?
Zavalli kalbimiz,simdi kolesterole teslim.
Sevmek istese bile sevemiyor,ask subeleri kapali.
Birisine kizarken veya ondan nefret ederken kolay kolay aynaya bakamam; yüzümün aldigi sekilden ürkerim; aynadaki kendimi taniyamamaktan korkarim.
Aynalar, hep mutlulugumuzun yansiticilari.
Kizgin insanlar kendileriyle yüzlesmekten korktuklari icin aynaya bakmazlar.
Bir de "öte ayna", insanin derununu gösteren ayna vardi ki, o, ruhumuzu yansitir.
Merak ediyorum, acaba bir insan bir insana sehvetle bakarken,ruh, "öte ayna" ya nasil yansiyor?
Yildizlara kacan cocukluk, o ruhtan nasil ürküyor? O ayna, simdiki bizi yansitiyorsa,cocuklugumuza aciyorum.
Her gün gündemimizi olusturan birbirimizin ipe sapa gelmez hikayelerini gevelerken, acaba "öte ayna"daki seklimiz nicedir?
Rüsvet yerken, bir iscinin hakkini gasp ederken,insan öldürürken, saygisizlik yaparken ve sevmeden ömür tüketirken "öte ayna"daki siluetimiz hangi sekillere bürünüyor? Bir gün "öte ayna"yla tanistigimizda ve o, kendindeki bizi ,bize gösterdiginde, kendimizi taniyabilecek miyiz?
Taniyabilirsek güzel insaniz, taniyamazsak, kendi kendimize ihanet eden bir hain.
Hangi hain mutlu olabilmistir ki? Bir de sabirsizlandigim sey su, sevdigim bir insanla konusurken, onu agirlarken, "öte ayna"ya düsen ruhumun seklini, sevdigime gösterebilsem.
Bir gün o da olacak. Hz. Peygamber (sav) ´e, o aynadaki ruhumu göstermekten utaniyorum.
Ya o run, O´na karsi bir leke almissa,diye ödüm kopuyor!
Evimize, deger verdigimiz bir misafir gelse ve cirkin bir sey görse, ne kadar üzülür, mahcup oluruz.
Ya O, ruh evimizin cirkinliklerini görürse? Mutlulugun resmi cizilmez mi? Nasil cizilmez?
Cennet,ruh fircamizin, mutluluk anlarimizi cizdigi ilahi bir mekandir desek,yanilmis olur muyuz?
Fikirlerimiz suretlere bürünüp bizi cagirdiginda, düsüncelerimiz, somut sekiller halinde gök cengellerine asildiginda, yapip ettiklerimiz fiziki ve ruhani seklimizi alarak kayip yildizdan, maverai yildizlar diyarina süzüldügünde halimiz nice olur? Ölümün iki eli vardir.
Kimisine kapkara eli ile gelir,"öte ayna"sini karartir, kimisine de ak elleriyle zuhur eder ,aynada onu nurlandirir.
Bunu anlamak zor degildir,kalbimizin cok derinlerinde bir "öte ayna" vardir.onu görebilenler,kendilerini simdiden test eder.
Bir yagmur damlasinin yere düsüsündeki inceligi sezemeyen,bir cocuk yüzüne baktigi zaman merhamet pinarlari caglamayan, bir yetimin yere düsen basinda bir alem seyredemeyen,bir ceylanin ziplayisinda yüregi ziplamayan,bir agacta, bir tohumda yaratilis sirrini cözemeyen ve bir sevgiliyi gördügü zaman dili tutulmayan bir insandan bir sey beklemek bosunadir.
Ben,yildizlara kacmis cocuklugumu ararken,onun beni tanimamasindan korkuyorum.
Ya esas "BEN",yarin Rabbimi tanimasa diye ödüm kopuyor!
Rabbim,aynama özümü düsür!
Ne tuhaf sey degulmi, zaman bizi bizden ayiriyor!
Sevgililer birbirlerinden ayrilinca üzülürler; ya cocuklugumuzun, gencligimizin bizden ayrilisina ne demeli?
Hani, genclik yillrimiza kalbimize dusen ilk atesi hatirlayin, o ates, simdiki kalbimizi, taniyabilir mi?
O kalbin atisini hizlandiracak duygu simdi nerede?
Zavalli kalbimiz,simdi kolesterole teslim.
Sevmek istese bile sevemiyor,ask subeleri kapali.
Birisine kizarken veya ondan nefret ederken kolay kolay aynaya bakamam; yüzümün aldigi sekilden ürkerim; aynadaki kendimi taniyamamaktan korkarim.
Aynalar, hep mutlulugumuzun yansiticilari.
Kizgin insanlar kendileriyle yüzlesmekten korktuklari icin aynaya bakmazlar.
Bir de "öte ayna", insanin derununu gösteren ayna vardi ki, o, ruhumuzu yansitir.
Merak ediyorum, acaba bir insan bir insana sehvetle bakarken,ruh, "öte ayna" ya nasil yansiyor?
Yildizlara kacan cocukluk, o ruhtan nasil ürküyor? O ayna, simdiki bizi yansitiyorsa,cocuklugumuza aciyorum.
Her gün gündemimizi olusturan birbirimizin ipe sapa gelmez hikayelerini gevelerken, acaba "öte ayna"daki seklimiz nicedir?
Rüsvet yerken, bir iscinin hakkini gasp ederken,insan öldürürken, saygisizlik yaparken ve sevmeden ömür tüketirken "öte ayna"daki siluetimiz hangi sekillere bürünüyor? Bir gün "öte ayna"yla tanistigimizda ve o, kendindeki bizi ,bize gösterdiginde, kendimizi taniyabilecek miyiz?
Taniyabilirsek güzel insaniz, taniyamazsak, kendi kendimize ihanet eden bir hain.
Hangi hain mutlu olabilmistir ki? Bir de sabirsizlandigim sey su, sevdigim bir insanla konusurken, onu agirlarken, "öte ayna"ya düsen ruhumun seklini, sevdigime gösterebilsem.
Bir gün o da olacak. Hz. Peygamber (sav) ´e, o aynadaki ruhumu göstermekten utaniyorum.
Ya o run, O´na karsi bir leke almissa,diye ödüm kopuyor!
Evimize, deger verdigimiz bir misafir gelse ve cirkin bir sey görse, ne kadar üzülür, mahcup oluruz.
Ya O, ruh evimizin cirkinliklerini görürse? Mutlulugun resmi cizilmez mi? Nasil cizilmez?
Cennet,ruh fircamizin, mutluluk anlarimizi cizdigi ilahi bir mekandir desek,yanilmis olur muyuz?
Fikirlerimiz suretlere bürünüp bizi cagirdiginda, düsüncelerimiz, somut sekiller halinde gök cengellerine asildiginda, yapip ettiklerimiz fiziki ve ruhani seklimizi alarak kayip yildizdan, maverai yildizlar diyarina süzüldügünde halimiz nice olur? Ölümün iki eli vardir.
Kimisine kapkara eli ile gelir,"öte ayna"sini karartir, kimisine de ak elleriyle zuhur eder ,aynada onu nurlandirir.
Bunu anlamak zor degildir,kalbimizin cok derinlerinde bir "öte ayna" vardir.onu görebilenler,kendilerini simdiden test eder.
Bir yagmur damlasinin yere düsüsündeki inceligi sezemeyen,bir cocuk yüzüne baktigi zaman merhamet pinarlari caglamayan, bir yetimin yere düsen basinda bir alem seyredemeyen,bir ceylanin ziplayisinda yüregi ziplamayan,bir agacta, bir tohumda yaratilis sirrini cözemeyen ve bir sevgiliyi gördügü zaman dili tutulmayan bir insandan bir sey beklemek bosunadir.
Ben,yildizlara kacmis cocuklugumu ararken,onun beni tanimamasindan korkuyorum.
Ya esas "BEN",yarin Rabbimi tanimasa diye ödüm kopuyor!
Rabbim,aynama özümü düsür!
![:]](https://www.yenidendogus.net/images/smilies/pleased.gif "Freude :]")
AMİN
