Yeniden Doğuş

Bismillahirrahmanirrahim.


İKİNCİ NÜKTE


Ramazan-ı Mübareğin savmı, Cenâb-ı Hakkın nimetlerinin şükrüne baktığı cihetle, çok hikmetlerinden bir hikmeti şudur ki:


Birinci Sözde denildiği gibi, bir padişahın matbahından bir tablacının getirdiği taamlar bir fiyat ister. Tablacıya bahşiş verildiği halde, çok kıymettar olan o nimetleri kıymetsiz zannedip onu in’âm edeni tanımamak nihayet derecede bir belâhet olduğu gibi; Cenâb-ı Hak, hadsiz envâ-ı nimetini nev-i beşere zemin yüzünde neşretmiş, ona mukàbil, o nimetlerin fiyatı olarak şükür istiyor. O nimetlerin zâhirî esbabı ve ashabı, tablacı hükmündedirler. O tablacılara bir fiyat veriyoruz, onlara minnettar oluyoruz. Hattâ, müstehak olmadıkları pek çok fazla hürmet ve teşekkürü ediyoruz. Halbuki, Mün’im-i Hakikî, o esbabdan hadsiz derecede, o nimet vasıtasıyla şükre lâyıktır. İşte Ona teşekkür etmek, o nimetleri doğrudan doğruya Ondan bilmek, o nimetlerin kıymetini takdir etmek ve o nimetlere kendi ihtiyacını hissetmekle olur.


ALLAHU teala Müsebbibül esbaptır.Yani sebeplerin sebebi,Sebepler sükut ettiği zaman anlarız ki müsebbibül esbab vardır.Ancak bazı sefihler Rabbim muhafaza eylesin bizleri acziyetinin getirdiği muhalefetinde etkisiyle farkında olmadan hadlerini aşıp sebeplere tesir-i hakiki vermektedirler.
Allah’ın cc kainata koyduğu yasa (sünnetullah) gereğince, her nimet bir sebeple geliyor.
Allah’ın arada bir sebep kullanmadan bize verdiği bir tek nimet yok.


Nimetleri getiren sebeplerin ortak özellikleri, getirdiklerini yaratmakta aciz olmaları…



AĞAÇLAR AYNI TOPRAKTAN ÇAMURLU SUYU KÖKLERİ İLE EMMERLER.




Şekli ,tadı,vitamini,kokusu,büyüklük,küçüklüğü başka renk renk ,her mevsimde ihtiyaca biaen meyve verirler,vagon vagon taşınır.



BU hazine-i rahmettendir.



Ağaç sebep veren Münimi Hakiki




Tablacılara takılmayıp Yani hakiki Münimi göreceğiz ama onun eliyle bize nimet verildiği için o zahiri vasıtaya da dua edeceğiz.
VERİLEN HER NİMET İÇİN RABBİM BİZDEN ŞÜKÜR İSTİYOR.
tABLACILARA ETTİĞİMİZ ŞÜKÜR..LAYIK OLMADIKLARI KADAR FAZLA...ZİLLET ALTINDA BOYUN EĞEN MÜSLÜMANDA COK MALESEF.
Bunu nimetlerin kadrini ancak Ramazanda açlıkla hissediyor ve yokluğunun karşısında ünsiyet ettiğimiz nimetlerinin kadrini hissediyoruz.




Bütün nimetler, o nimetleri bize bahşeden Münim-i Hakiki


Yeryüzünde mevsim be mevsim değişen yüzbinlerce çeşit nimet sofraları yine Allah'ın adıyla hareket ettiği
takdirde vücuda gelebilir. Bizler de kendimize uygun sofranın etrafında oturan, bağdaş kuran insanlarız.
Bizim gibi çok varlıklar var ki; bu sofralardan ihtiyacını temin ediyor.
Her bir canlının sofrasını ayrı kurmuş Rabbimiz, kudretiyle ve rahmetiyle.
Ve O'nsuz bu nimet sofralarını kurmaya gücü yetecek hiç bir şey varmı.?
yok değilmi?




İşte, Ramazan-ı Şerifteki oruç, hakikî ve hâlis, azametli ve umumî bir şükrün anahtarıdır. Çünkü, sair vakitlerde mecburiyet tahtında olmayan insanların çoğu, hakikî açlık hissetmedikleri zaman, çok nimetlerin kıymetini derk edemiyor. Kuru bir parça ekmek, tok olan adamlara, hususan zengin olsa, ondaki derece-i nimet anlaşılmıyor.

Şükür Risalesi'nden aldığımız aşağıdaki tespitler de gösteriyor ki insanın yaratılışının en mühim gayesi şükürdür. Bu şükrü yapmak için de Rabbimiz kainatı ve insanı biribiriyle sıkı bir etkileşim içinde yaratmıştır. İnsana hadsiz bir ihtiyaç verip, maddî ve mânevî rızkın hadsiz envâına muhtaç etmesi gibi...

Ancak, bu etkileşim, zamanla ülfet ve ünsiyet darbesine maruz kalarak unutulabiliyor. İşte bu ülfeti izale edecek ve ortadan kaldıracak bir tahrik edici güç lazımdır; bu ise oruçtur.Nimetin kıymeti, nimetin yokluğunda daha iyi anlaşılır.
Oruç, nimetlerin kadrini anlamamızı sağlaması cihetiyle manevî şükre ulaştıran önemli bir vesiledirSair zamanlarda yemek olarak verilen nimetlerin kıymetini bilemezler.İnsan ancak açken açın halinden anlar.Nimetlerin kadrini bilmemek küfran-ı nimete kadar sürüklenen insan,
Ramazanda Adil-i Hakİm nimetinin hususan gıda kısmının, hususan hayat noktasında en büyük nimet olan ekmeğin hakikİ lezzetini ve çok ehemmiyetli kıymetini ve nimetiyet noktasında fevkalade derecesini göstermekle, hakiki şükre sevketmek hikmetiyle, Ramazan gibi riyazet-i diniyeye riayet etmeyen şükürsüzlüklerini göstermektedir.



Nimet-i ilahinin,ister zengin olsun ister fakir kadrini bildirip şükre sevketmektedir.





Halbuki, iftar vaktinde, o kuru ekmek, bir mü’minin nazarında çok kıymettar bir nimet-i İlâhiye olduğuna kuvve-i zâikası şehadet eder. Padişahtan tâ en fukaraya kadar herkes, Ramazan-ı Şerifte o nimetlerin kıymetlerini anlamakla bir şükr-ü mânevîye mazhar olur.



Hem gündüzdeki yemekten memnûiyeti cihetiyle, “O nimetler benim mülküm değil. Ben bunların tenâvülünde hür değilim. Demek başkasının malıdır ve in’âmıdır; Onun emrini bekliyorum” diye, nimeti nimet bilir, bir şükr-ü mânevî eder.


İşte, bu suretle oruç çok cihetlerle hakikî vazife-i insaniye olan şükrün anahtarı hükmüne geçer.

BÜTÜN NİMETLERİN ALLAH'TAN OLDUĞUNU BİLMEK EN BÜYÜK ŞÜKÜRDÜR.
İşte Allah’a teşekkür etmek; o nimetleri doğrudan doğruya Allah’tan bilmek, o nimetlerin kıymetini takdir etmek ve o nimetlere kendi ihtiyacını tam hissetmekle mümkündür. Ramazan-ı Şerifteki oruç da bize bunu sağlıyor! Hakİki, halis, içten, riyasız, gölgesiz, gösterişsiz, samimi kapsamlı ve geniş bir şükrün anahtarını bize veriyor. Çünkü bu insanlar sair vakitlerde mecburî olarak aç ve susuz bırakılmazlarsa, hiç aç kalmadıklarından, hiç susuzluk nedir bilmediklerinden, nimetlerin yüksek ve hayati kıymetini bile fark etmiyorlar, anlamıyorlar!
Onlarsız olur zannediyorlar!
Olmadığını görmeleri gerekiyor!
Meselâ bir parça kuru ekmek, daima tok olan zenginin gözünde nimetten bile sayılmıyor!
Oysa onda yüksek bir nimet derecesi vardır. Bunu ona göstermek gerekiyor ve hissettirmek gerekiyor.

Halbuki o kuru ekmeğin bir mü’minin nazarında çok kıymettâr bir nimet olduğuna iftar vaktinde dili şahitlik ediyor.
İşte Ramazan-ı Şerifte padişahtan en fukaraya kadar herkes, o nimetlerin kıymetlerini anlamakla manevî bir şükre mazhar oluyor.
Sonra, Bediüzzaman’a göre, gündüzde yemek ve içmekten alıkonulması cihetiyle insan şunu tam anlıyor ki:

“O nimetler benim mülküm değil!

Çünkü ben onları yemek ve içmekte hür değilim!

Demek, başkasının malıdır!

Başkasının verdiği şeydir!
Eğer gerçekten benim mülküm olsaydı kimse beni onları yemekten ve içmekten alıkoymayacaktı!
Kimse elimi tutmayacaktı!

Şu baş döndüren açlığa karşı kimse beni onlardan vazgeçiremeyecekti!

Oysa ben onları yemek için emir bekliyorum!
Ferman bekliyorum!
Onları, gerçek sahibi olan Allah’ın adıyla yiyebileceğime dair yüksek sesle yapılacak ilanı, Allah’tan gelecek izni ve müsaadeyi bekliyorum! Demek onlar Allah’ın mülküdür!”
Der ve insanlık vazifesinin idarkına varıp bütün nimetlerin Allah'tan bilir kalpten şükreder.​