- Üyelik Tarihi
- 11 Haz 2007
- Mesajlar
- 4,386
- Aldığı Beğeniler
- 1,783
- Konum
- тÜяκİує/αитακуα
- Takım
- Galatasaray
Yokluğunda seni özledik.
Sana değen rüzgarı, seni örten bu¬lutu özledik. Özlemeyi, özlenilmeyi, sevmeyi, sevilmeyi, sevindirmeyi, sevindirilmeyi özledik Efendim.
Aşkı, gözyaşını, müsamahayı, ah¬lakı, adabı, ihsanı, irfanı, izanı, fe¬raseti, basireti, şecaati, celadeti, adaleti, meveddeti, muhabbeti özle¬dik. .
İzzeti, hikmeti, fıtratı, şefkati, hür¬meti, devleti özledik.
Senden sonra tefrika meşrebimiz, taklit mezhebimiz, cehalet mektebimiz, atalet fıtratımız,
at şöhretimiz, ihanet sıfatımız, küffar velinimetimiz oldu.
Efendim,
Sen kendini abduhu ve rasuluhu: Onun kulu ve elçisi olarak takdim etmiştin. Sana iman eden bazıları sana hürmet adı altında seni kulluktan kurtarıp melekleştirerek hayattan dışladılar. Bu ifrata karşı başka bazı¬ları da tefrite sapıp seni güzel örnek olmaktan çıkarıp bir postacı, bir ara kablosu seviyesinde görerek hayattan dışladılar.
Bunların hepsi sana iman ediyor¬du. Ama seni hayatımızdan çıkarma¬nın ızdırabını çektirdiler bize. Bu işi, göğe çekerek ya da yere sokarak yapmaları sonuçta hiçbir şeyi değiş¬tirmedi.
Allah seni güzel örnek olarak gös¬terdi. Sen, Kuranın konuşanı, yürü¬yeni, hareket edeniydin. Tıpkı bir an¬nede spermin insana, bir ağaçta su¬yun meyvaya, bir arıda tozun bala, bir tavukta darının yumurtaya, bir ko¬yunda samanın süte dönüşmesi gibi, ayetler sende hayata dönüşüyordu.
Allah ısrarla seni örnek gösterirken, birileri ısrarla kitabı, kitapları örnek göstermekte direndiler. Öylesi işlerine geliyordu, cansız bir nesneyi ör¬nek edinmekle, canlı bir insanı örnek edinmek aynı olur muydu?
Efendim ,
Kitapsızlıktan değil, peygambersizlikten kırıldık. Yokluğumuz pey¬gamber yokluğu. Seni hatırlatan, se¬ni andıran insanların hasretim çeki¬yoruz. Çocuklarımız peygamberi so¬runca evladım onun ahlakı tıpkı fa¬lancanın ahlakı gibiydi diyeceğimiz insanlar yok denecek kadar az.
İnsanlık destanıyla yaşıt olan vahiy sürecinde birçok kitapsız peygamber gelmişti de, bir tek peygambersiz ki¬tap gelmemişti. Sayemizde yaşlı dünya ona da şahid oldu efendim. Peygambersiz Kitaba, Muhammed aleyhisselamsız Kurana da şahid ol¬du. Şimdi Kuran mahzun efendim , Kuran öksüz. Seninle Kuranın arasını ayırdık, etle tırnağın, toprakla to¬humun, anayla evladın arasını ayırır gibi.
Gel de bir bak Efendim, bu maz¬lum ümmetin hali pür melaline. Bı¬raktığın din tanınmaz hale geldi. Bı¬raktığın sitenin harabelerinde bay¬kuşlar tünedi.
Gün geçmez ki ümmetin coğrafyasından feryat yükselmesin, oluk oluk kan akmasın.
Bir olarak bıraktığın ümmetin kaç parçaya ayrıldığının sayısını onu parçalayanlar dahi unuttu.
Bıraktığın kutlu mirası hovarda mi¬rasyediler gibi parçalayarak paylaş¬tık Efendim.
Nebevi mirasın irfani ve ahlaki boyutuna bir hizip, ilmi ve fik¬rî Boyutuna bir başka hizip, siyasî ve hareketi boyutuna ise daha başka bir hizip sahip çıktı. Yüzyıllardır tüm bu hizipler ellerindeki parçanın bütü¬nün kendisi olduğunu iddia etmekle ömür tükettiler. Her hizip ellerindeki parçayla övünüp durdu. Hepimiz hakikatin merkezine kendimizi oturtup hak benim dedik.
Oysa ki Efendim, bazen parçalanan hakikat hakikat olmaktan çıkar. Ait olduğu bütün içerisinde anlamlı olan bir parça o bütünden ayrılınca anlamsızlaşabilir. Bunu farkedemedik Efendim.
Efendim ,
İsrailoğulları, peygamberlerini katlediyorlardı. Biz de senin güzel hatıratını, emanetini, adını ve sünnetini katlettik. Seni katlettik Efendim .
Kimilerimiz için sen hiç ölmedin, o ender bahtiyarlar seni hep içlerinde, işlerinde, hayatlarında, düşüncelerinde, duygularında, eylemlerinde, evlerinde yaşattılar.
Kimilerimiz içinde sen hiç doğmadın. Onlar hep senden mahrum yaşa¬dılar. Şol mahiler ki derya içreydiler, deryayı bilmediler.
Varlığının kaç bahara bedel olduğunu bilmeyenler yokluğunun ıstırabını nasıl duysunlar Efendim ?Seni çok seviyoruz, seni çok özlüyoruz.
Bize kırgın mısın Efendim ?
Sana değen rüzgarı, seni örten bu¬lutu özledik. Özlemeyi, özlenilmeyi, sevmeyi, sevilmeyi, sevindirmeyi, sevindirilmeyi özledik Efendim.
Aşkı, gözyaşını, müsamahayı, ah¬lakı, adabı, ihsanı, irfanı, izanı, fe¬raseti, basireti, şecaati, celadeti, adaleti, meveddeti, muhabbeti özle¬dik. .
İzzeti, hikmeti, fıtratı, şefkati, hür¬meti, devleti özledik.
Senden sonra tefrika meşrebimiz, taklit mezhebimiz, cehalet mektebimiz, atalet fıtratımız,
at şöhretimiz, ihanet sıfatımız, küffar velinimetimiz oldu.Efendim,
Sen kendini abduhu ve rasuluhu: Onun kulu ve elçisi olarak takdim etmiştin. Sana iman eden bazıları sana hürmet adı altında seni kulluktan kurtarıp melekleştirerek hayattan dışladılar. Bu ifrata karşı başka bazı¬ları da tefrite sapıp seni güzel örnek olmaktan çıkarıp bir postacı, bir ara kablosu seviyesinde görerek hayattan dışladılar.
Bunların hepsi sana iman ediyor¬du. Ama seni hayatımızdan çıkarma¬nın ızdırabını çektirdiler bize. Bu işi, göğe çekerek ya da yere sokarak yapmaları sonuçta hiçbir şeyi değiş¬tirmedi.
Allah seni güzel örnek olarak gös¬terdi. Sen, Kuranın konuşanı, yürü¬yeni, hareket edeniydin. Tıpkı bir an¬nede spermin insana, bir ağaçta su¬yun meyvaya, bir arıda tozun bala, bir tavukta darının yumurtaya, bir ko¬yunda samanın süte dönüşmesi gibi, ayetler sende hayata dönüşüyordu.
Allah ısrarla seni örnek gösterirken, birileri ısrarla kitabı, kitapları örnek göstermekte direndiler. Öylesi işlerine geliyordu, cansız bir nesneyi ör¬nek edinmekle, canlı bir insanı örnek edinmek aynı olur muydu?
Efendim ,
Kitapsızlıktan değil, peygambersizlikten kırıldık. Yokluğumuz pey¬gamber yokluğu. Seni hatırlatan, se¬ni andıran insanların hasretim çeki¬yoruz. Çocuklarımız peygamberi so¬runca evladım onun ahlakı tıpkı fa¬lancanın ahlakı gibiydi diyeceğimiz insanlar yok denecek kadar az.
İnsanlık destanıyla yaşıt olan vahiy sürecinde birçok kitapsız peygamber gelmişti de, bir tek peygambersiz ki¬tap gelmemişti. Sayemizde yaşlı dünya ona da şahid oldu efendim. Peygambersiz Kitaba, Muhammed aleyhisselamsız Kurana da şahid ol¬du. Şimdi Kuran mahzun efendim , Kuran öksüz. Seninle Kuranın arasını ayırdık, etle tırnağın, toprakla to¬humun, anayla evladın arasını ayırır gibi.
Gel de bir bak Efendim, bu maz¬lum ümmetin hali pür melaline. Bı¬raktığın din tanınmaz hale geldi. Bı¬raktığın sitenin harabelerinde bay¬kuşlar tünedi.
Gün geçmez ki ümmetin coğrafyasından feryat yükselmesin, oluk oluk kan akmasın.
Bir olarak bıraktığın ümmetin kaç parçaya ayrıldığının sayısını onu parçalayanlar dahi unuttu.
Bıraktığın kutlu mirası hovarda mi¬rasyediler gibi parçalayarak paylaş¬tık Efendim.
Nebevi mirasın irfani ve ahlaki boyutuna bir hizip, ilmi ve fik¬rî Boyutuna bir başka hizip, siyasî ve hareketi boyutuna ise daha başka bir hizip sahip çıktı. Yüzyıllardır tüm bu hizipler ellerindeki parçanın bütü¬nün kendisi olduğunu iddia etmekle ömür tükettiler. Her hizip ellerindeki parçayla övünüp durdu. Hepimiz hakikatin merkezine kendimizi oturtup hak benim dedik.
Oysa ki Efendim, bazen parçalanan hakikat hakikat olmaktan çıkar. Ait olduğu bütün içerisinde anlamlı olan bir parça o bütünden ayrılınca anlamsızlaşabilir. Bunu farkedemedik Efendim.
Efendim ,
İsrailoğulları, peygamberlerini katlediyorlardı. Biz de senin güzel hatıratını, emanetini, adını ve sünnetini katlettik. Seni katlettik Efendim .
Kimilerimiz için sen hiç ölmedin, o ender bahtiyarlar seni hep içlerinde, işlerinde, hayatlarında, düşüncelerinde, duygularında, eylemlerinde, evlerinde yaşattılar.
Kimilerimiz içinde sen hiç doğmadın. Onlar hep senden mahrum yaşa¬dılar. Şol mahiler ki derya içreydiler, deryayı bilmediler.
Varlığının kaç bahara bedel olduğunu bilmeyenler yokluğunun ıstırabını nasıl duysunlar Efendim ?Seni çok seviyoruz, seni çok özlüyoruz.
Bize kırgın mısın Efendim ?
