Allah'ın varlığının tecellisi olan şu kâinata bakıp da evet Allah vardır ve O her şeye gücü yetendir diyen bir insan, O'nun biz hüsranda olan insanlara defalarca peygamberleri aracılığıyla doğruları iletebileceğine de inanmalıdır. Çünkü inandığı üzere bir karıncaya kışın aç kalmaması için diğer mevsimlerde yuvasında yemek depolaması gerektiğini öğreten Rab, insanlara bir peygamber aracılığıyla da rahatlıkla ulaşabilir. Evet, Allah-u Tealâ defalarca insanlara doğruları doğru insanlarla iletmiştir ancak insanlar Allah'ın zamana kasem ederek söylediği gibi hep hüsrana uğramış ve hep yoldan sapmıştır. Yolu bulamayanlar, yoldan sapanlar, yola taş atanlar ve yola sırtını dönenler olmuştur. Yola taş atanlar yoldan atılan güllere aldırış etmeden devam etmişler ve kalplerini karartmışlardır. Halbûki o yol öyle bir yoldur ki, o yolda komşusu aç iken tok yatmamak, insanlara dövseler de sövseler de aynısıyla karşılık vermemek ve hoş görmek, fakirleri doyurmak, yetimi gözetmek, başkasının malına yan gözle bile bakmamak, ülkesini kanının son damlasına kadar savunmak, devletinin kurallarına harfi harfine uymak ve daha akla gelebilecek bütün güzel olan şeyler vardır. Elbette bütün insanlığın hak, huzur ve mutluluğunu sağlamak, tüm insanlığı hiçbir ayrıma tâbi tutmadan ebedi bir gayeye yöneltmek maksadıyla tevdi edilen bu ilâhi normlar kendi menfaati ve cismaniyetini hakkın ve adaletin üzerinde tutan bencil ruhlar tarafından hoş karşılanmayacaktır. Nasıl ki kalplerimize huzur ve sûrur yayan gün ışığı, yarasa ve baykuşlar için tedirginlik ve gizlenme hissinden başka bir şeye sebebiyet veren değildir, aynen öyle de, insanlığın yegâne kurtarıcısı olan nurlu hakikatler ve bu hakikatlerin temsilcileri de benlikleri firavunlaşmış nefis köleleri için tedirginlik ve nefretten başka bir şey ifade etmemektedir. Ama şu çok iyi bilinmelidir ki; gözünü güneşe yuman, ancak kendine gece eder...
