Yeniden Doğuş

Yorgunum Yorgun Ey Hayat !!!

Her sonbahar gelişinde dökülür yapraklar birer birer,her biri bir tarafa savrulur…
“Hazan mevsimi,doğanın da ölüm mevsimidir” derler…
“Elveda zamanı,hüzün mevsimi,ayrılık mevsimidir”derler.
Oysa ben mevsimler içerisinde en çok sonbaharı severdim bir zamanlar.
Uçurum kenarlarında açan sarı sarı çiçekleri bir de,çiçekler arasında.
Düşme tehlikesiyle de olsa uzanıp kokusunu içime çekerdim yudum yudum,
nefes nefes... Hayatın bütün derinliğini,dinginliğini,gizini orada ve onlarda bulurdum...

Dalından ayrı düşen her yaprağın hüznünü yaşıyorum şimdi ey hayat!
Sararmış, gazel olmuş,solmuş ve rüzgarın önünde savrulan yaprakların hüznünü…
Gönlümde sonbahar rüzgarları esiyor,şarkılar daha bir içli çalıyor şimdi,gönlüm yorgun,
gönlüm küs,gönlüm suskun...
Boğazımda düğüm düğüm hasret,bulut bulut gözlerimde çakıyor şimşekler...

Gurbetten gurbete savrulan insanların iç acısını duyuyorum içimde her sonbahar gelince...
İçimden kopan her duygu kırıntısı yüreğime batıyor...



Yapraklar gibiyim ben de ey hayat, her sonbaharın gelişiyle beraber bende
sonbaharı yaşıyorum,sonunda ilkbaharın müjdesi olsa da...
İlkbaharda çayırlar yeniden yeşillenip,ağaçlar filiz sürse de,
çiçekler yeniden süslesede dağları, kırları,ovaları.Ben hep güzdeyim...

Yok say beni ey hayat, doğmamış gibi...Sayki hiç yaşamadım, tatmadım acıyı..
Gökten üç elma düşmesini beklemiyorum artık, yorgunum ey hayat, yorgun... ​

Dalından ayrı düşen her yaprağın hüznünü yaşıyorum şimdi ey hayat!
Sararmış, gazel olmuş,solmuş ve rüzgarın önünde savrulan yaprakların hüznünü…
Gönlümde sonbahar rüzgarları esiyor,şarkılar daha bir içli çalıyor şimdi,gönlüm yorgun,
gönlüm küs,gönlüm suskun...​