İstanbulun sen kokan yanında oturmuşum
Nefes nefes, an be an seni soluyorum
Gözlerim bir ufka dalıyor
Yüzüme buruk bir tebessüm misafir oluyor
Avuçlarım tıpkı o geceki gibi üşüyor
Sanki karşımdaymışsın gibi sarsılıyor bedenim
Bir serçe geliyor oturduğum bankın yanı başına
Yüzüme bir başka türlü bakıyor
Hüzün ve kahır dolu&
Martı çığlıklarını kaplayan Üsküdarı
Yine senin sözcüklerinle geziyorum
Yıldızlar bir başka yansıyor denize...
Bir gemi acı acı sirenler çalıyor
Ürküyor tüm denizdeki balıklar, gökteki martılar
İçimi ürperten bir rüzgar esiyor
Ucu yokluğa değen&
Bir adım atsam yokluğa karışacağım
Sensizliğin kör karanlığında&
Bir zaman öylece dalıyorum;
Düşüncelerin en katran karası rengine
Ve hayaline sarılıyorum, sensizliğin maviliğinde
Dalgalar vuruyor sahildeki kayalıklara
Balıkçılar kahırla çekiyorlar ağlarını
Balıklar yorgun ve ağlamaklı
Her şey sanki can çekişiyor yokluğunda&
Yüreğim;
Uzaklardan esen rüzgarınla alev aldı
Tarifsizlikler değer oldu sözcüklerimin ucuna
Ben İstanbulun sen olan yanında kalmışım
Sense kelimelerin imkansızlığında&
Gecelerimde uykuları uyutur olmuşum
Gündüzlerimse kör karanlıklara gebe&
Sen gittin gideli;
Gözlerim başka türlü bakar oldu ufuklara
Gönül kafesim taşıyamaz oldu içindeki yükü
Sen gittin gideli;
Keder rüzgarları esiyor sevda bahçemde
Avuçlarıma sensizliğin soğuk nefesi değiyor
Ey canıma can katan, duyuyor musun?
Yüreğim sensiz üşüyor!!
Hamiyet Akan
__________________
