Kelimeler eksik, kelimeler yaralı.. Kelimeler cılız.. Taşımıyor, anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu.
Ben de...
Çok başka bir şey. Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan?.
Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleştirir mi durup dururken?.
Gözlerine bu u, diline sitem, yüre ine burukluk, çöreklenir kalır mi asırlarca?.
Gelmeyece ini bildi i mektup için, posta kutusunu hep ayni heyecanla açar mi?.
Dedim ye, başka bir şey bu. Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim şu günlerde..
Belki de en başta, tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar. Kimseler ulaşmasın diye, kimselerin bilmedi i, bulamayaca ı yollara götürdüm seni. En derinlerde tuttum. Bana sakladım. Derine, hep daha derine...
Seni yapayalnız, bir tek bana bıraktım. Paylaşamadım.. Yanlış yaptım.
Sana ulaşan yolları kaybettim diye bütün bu şaşkınlıklar. Kendimi oradan oraya vurmam. Sa ımda, solumda, ne zaman dikildi ini bilmedi im duvarlara çarpmam, hiç görmedi im çukurlarla bo uşmam.
Denizlerin, gürültüyle gelip vurdu u dehlizlerin, acili duvarları gibiyim. Duvarlarım yosunlu, duvarlarım kaygan, duvarlarımdan hiç tükenmeyen sular sızıyor..
Tutunamıyorum.. Renklerim, gün içinde de işiyor. Soluyorum, so uyorum.. Güneş ulaşmıyor içerilerime. Küfleniyorum, yaslanıyorum.. Yalnızlıklar pesimde.. Dokundu um her ıslak duvardan, pis kokulu bir yalnızlık bulaşıyor üstüme. Yapış, vıcık bir yalnızlık bu..
Biliyorum, bütün bunlar, hep benim suçum. Seni sakladı ım yere ulaşamaz oldum. Yollar, gitgide uzadı ve karıştı..
Ümidimi ısıtacak, parlatacak, kımıldatacak bir şeylere ihtiyacım var.. Ah onun ne oldu unu biliyorum. Sonu sana geliyor her cümlenin. Her şeyin başında, içinde ve sonundasın. Bu de işmiyor. Öyle içimsin ki. Birden aklıma geldi, tuttum sana bir mektup yazdım dün. Çok mutluydum... Gün içinde neler yaptı ımı, nelere kızıp, nelerle mutlu oldu umu, tek tek anlattım. Mevsimlerin ve insanların nasıl karışık ve beklenmedik olduklarını yazdım. "Yine zamansız ya murlar" dedim, "Daha önce, hiç bu kadar zayıf de ildi güneş ışınları" dedim, "Gerçekten buradaki şarkıları hiç ö renmeyecek, bilmeyecek, söylemeyecek misin?" dedim. Çok uzun bir mektup oldu Başından sonuna kadar okudum da. Neler yazmışım diye merakımdan. Sonra çekmecemden bir zarf çıkarıp, adını yazdım. Büyük harflerle, yalnızca adını. Adresini bilsem gönderir miydim, bilmiyorum.
Mektup cebimde.. Cebim yüre ime yakın.. Yüre im sende.. Sen yüre ime yakın.. Öyleyse mektup sende..
BU KADAR İÇİMDESİN İŞTE!..
..