Yürek Yanarsa Titrer,Gül Üşürse
Git gide kirletiyorlar gökyüzünü Anne
Umutları da tüketiyorlar hep beraber, sevgileri de
dillerinde en ince yalanlar, süslü ve sisli yüzleriyle
so uk yüreklerinde ne acıma ne sevgi
kimin eli kimin cebinde
kimin eli kimin neresinde belli de il.
bense öyle acemi ve şaşkın
boş kalan ellerimi bir ömür
nereye koyaca ımı bilemedim.
bilemedim, hangi yalanla kimi nasıl soyaca ımı.
buz üstünde yürümeyi seçtim kendi hesabıma
maske diye bir not düşürmedim yüzüme
bukalemuna çalan rengimde olmadı.
tuttu um her insanın elinde ellerim kirlendi
gözlerim kirlendi baktı ım her insanın gözlerinde
yüre imi sarktım umut kuyularına her defasında
her defasında yangın çektim su yerine, acı çektim
ne bir gün ışı ı aktı içime ne de bir ya mur damlası.
rezil bir dünyanın orta yerinde
hüzün ben oldum düşen her yaprakta
her savaşta vurulan ben
kaç çocu un hayalleri yıkıldı gözlerimde
kaç çocu un son ümitleri yandı yüre imde
ıstırabın en derin okyanusuna gömüldüm
bu nasıl bir dünya
bu nasıl bir dünya Anne
kahretsin
suskunum, susuzum, yorgunum Anne
durmadan kirletiliyor, kanıyor zaman, kimse aldırmıyor
kimse yanmıyor sevincini ateşe döken gelincik çiçeklerine
dönüp bakmıyor çı lıklarına annelerin
hergece dokuz yerimden vurur beni, gözleri öksüz çocuklar
bu yüzden kesmiyorum sakalımı, saçımı da taramıyorum artık
siyahlar giyiniyorum bu yüzden, dalgın dalgın bakıyorum uzaklara
ah gönlü güvercinim sen olmasan nasıl dayanılır bu yaşama.
herşeyin kirletildi i bir dünyada
temiz tutamadık güzelliklerimizi
bu yüzden hep vurgun kaldı bir yanımız
bir yanımız aşka acıya ayarlı
her gece dumanlar yürüyor
beton yı ınlarıyla örtülü sevgisiz kentler üstüne
zifiri karanlıklar yürüyor Anne
kapkara nehirler gibi, acı akıyor yüzünde yoksulların
bir cehennem ateşi yanıyor yüreklerinde her akşam
kimse kimsenin yasını tutmuyor, bölüşmüyor acısını
bu nasıl bir dünya Anne
bu nasıl bir dünya
kahretsin
Sarılki,
kokun sinsin tenime, sevgin işlesin yüre ime
bu yalancı dünyada kimim varki başka gözlerimden öpecek
içimi ısıtacak bu karanlık so uk kış gecelerinde
Sarılki, serinlensin ateşler içindeki alnım
yorgunum, beynim, tenim, ellerim yorgun
kendime sürgün yaşamaktan
sevgiye tanımlar aramaktan
tüm bu oldu bittilere
insanın kayıtsızlı ından yorgunum Anne
yorgunum, a rılarım, sızılarım yorgun
ihanetler yedi umudumu, sevgimi, düşlerimi
her gece yalnızlıklar sürüyorum kanayan yerlerime
ellerime çaresizlikler yüklüyorum
üşüyorum bu karanlık so uk gecelerde sarıl bana
oysa hiç dönmedim sırtımı insan eme ine
öpmedim namerdin elini, e ilmedim zalimin önünde
ama ezildim bir çaresizin bakışından
bir annenın yakarışından
bir babanın haykırışından
utandım Anne dünyayı kirli bahçesine çevirenlerden
aç insanların kederinden utandım
bombalanan şehirlerden, yalvaran gözlerden
insanların kayıtsızlı ından tüm bu oldu bittilere
insanlı ımdan utandım Anne insanlı ımdan.
heyhatki,
bizi a latan acılar güldürüyor başkalarını
yürek yanarsa titrer anne, gül üşürse
kaç insan soyundan ihanet görmüş, kaç gül dikeninden
mademki ihanet var,
öz elleriyle bo sun gül emen çocuklarını anneler
ve ihanet etsin şairler
bir daha yazmasın gül yüzlü şiirler
her mısrası kurşun olup saplansın yüreklerine
....
Bu Hasret Sen misin?
Güz düşünce düşlere
gözlerin gözlerime düşünce
biraz ça la getir
avuçlarında biraz gök ve yıldız
en güzel çiçekler açınca gülüşün
de bana gün gözlüm
de bana güvercin gülüşlüm
yana ına gül düşürdü üm
de bana
bu yaşam, bu çile, bu kahır, bu hasret ne ki
kirli, kahpe, rezil yaşamlara bedel
karanl ı çiçeklendirir mi? umut
ya mur ya dırır mı? bulutlar
de bana
uyanınca sabahları
kanadı kırık bir kuş gibi
kim uçar da lara da lara
bıkılmış bir acının gölgelerinde
bir avuç mavi getir
meneviş rengi bir uyku
en kızılkorunda gecelerin
güneş tomurcuklu
düş dökerken yastıklara bir kız
sen ki, şiir yüreklimsin benim
defne dalım, gül edalımsım
unutma seni sevdi imi
güz düşmüş yolları beklemek zor
meri kekli im
sevdi im
yollarına gözlerimi ekti im
gözlerini ırmaklara vurma
savurma saçlarını rüzgarlara
uzak de il sesin
ellerin uzak de il
gökleri yumruklayan ellerin
bu sonsuz bekleyiş sen misin?
bu suskun çı lık, bu açan gül, derin çukur
tu la tu la yüre ime ördü üm sabır
tel örgülere bölüştü üm, bir hıçkırık gibi
bu hasret sen misin
her gün gibi
bir kucak güneş hücreme dolan
Nuri CAN
Git gide kirletiyorlar gökyüzünü Anne
Umutları da tüketiyorlar hep beraber, sevgileri de
dillerinde en ince yalanlar, süslü ve sisli yüzleriyle
so uk yüreklerinde ne acıma ne sevgi
kimin eli kimin cebinde
kimin eli kimin neresinde belli de il.
bense öyle acemi ve şaşkın
boş kalan ellerimi bir ömür
nereye koyaca ımı bilemedim.
bilemedim, hangi yalanla kimi nasıl soyaca ımı.
buz üstünde yürümeyi seçtim kendi hesabıma
maske diye bir not düşürmedim yüzüme
bukalemuna çalan rengimde olmadı.
tuttu um her insanın elinde ellerim kirlendi
gözlerim kirlendi baktı ım her insanın gözlerinde
yüre imi sarktım umut kuyularına her defasında
her defasında yangın çektim su yerine, acı çektim
ne bir gün ışı ı aktı içime ne de bir ya mur damlası.
rezil bir dünyanın orta yerinde
hüzün ben oldum düşen her yaprakta
her savaşta vurulan ben
kaç çocu un hayalleri yıkıldı gözlerimde
kaç çocu un son ümitleri yandı yüre imde
ıstırabın en derin okyanusuna gömüldüm
bu nasıl bir dünya
bu nasıl bir dünya Anne
kahretsin
suskunum, susuzum, yorgunum Anne
durmadan kirletiliyor, kanıyor zaman, kimse aldırmıyor
kimse yanmıyor sevincini ateşe döken gelincik çiçeklerine
dönüp bakmıyor çı lıklarına annelerin
hergece dokuz yerimden vurur beni, gözleri öksüz çocuklar
bu yüzden kesmiyorum sakalımı, saçımı da taramıyorum artık
siyahlar giyiniyorum bu yüzden, dalgın dalgın bakıyorum uzaklara
ah gönlü güvercinim sen olmasan nasıl dayanılır bu yaşama.
herşeyin kirletildi i bir dünyada
temiz tutamadık güzelliklerimizi
bu yüzden hep vurgun kaldı bir yanımız
bir yanımız aşka acıya ayarlı
her gece dumanlar yürüyor
beton yı ınlarıyla örtülü sevgisiz kentler üstüne
zifiri karanlıklar yürüyor Anne
kapkara nehirler gibi, acı akıyor yüzünde yoksulların
bir cehennem ateşi yanıyor yüreklerinde her akşam
kimse kimsenin yasını tutmuyor, bölüşmüyor acısını
bu nasıl bir dünya Anne
bu nasıl bir dünya
kahretsin
Sarılki,
kokun sinsin tenime, sevgin işlesin yüre ime
bu yalancı dünyada kimim varki başka gözlerimden öpecek
içimi ısıtacak bu karanlık so uk kış gecelerinde
Sarılki, serinlensin ateşler içindeki alnım
yorgunum, beynim, tenim, ellerim yorgun
kendime sürgün yaşamaktan
sevgiye tanımlar aramaktan
tüm bu oldu bittilere
insanın kayıtsızlı ından yorgunum Anne
yorgunum, a rılarım, sızılarım yorgun
ihanetler yedi umudumu, sevgimi, düşlerimi
her gece yalnızlıklar sürüyorum kanayan yerlerime
ellerime çaresizlikler yüklüyorum
üşüyorum bu karanlık so uk gecelerde sarıl bana
oysa hiç dönmedim sırtımı insan eme ine
öpmedim namerdin elini, e ilmedim zalimin önünde
ama ezildim bir çaresizin bakışından
bir annenın yakarışından
bir babanın haykırışından
utandım Anne dünyayı kirli bahçesine çevirenlerden
aç insanların kederinden utandım
bombalanan şehirlerden, yalvaran gözlerden
insanların kayıtsızlı ından tüm bu oldu bittilere
insanlı ımdan utandım Anne insanlı ımdan.
heyhatki,
bizi a latan acılar güldürüyor başkalarını
yürek yanarsa titrer anne, gül üşürse
kaç insan soyundan ihanet görmüş, kaç gül dikeninden
mademki ihanet var,
öz elleriyle bo sun gül emen çocuklarını anneler
ve ihanet etsin şairler
bir daha yazmasın gül yüzlü şiirler
her mısrası kurşun olup saplansın yüreklerine
....
Bu Hasret Sen misin?
Güz düşünce düşlere
gözlerin gözlerime düşünce
biraz ça la getir
avuçlarında biraz gök ve yıldız
en güzel çiçekler açınca gülüşün
de bana gün gözlüm
de bana güvercin gülüşlüm
yana ına gül düşürdü üm
de bana
bu yaşam, bu çile, bu kahır, bu hasret ne ki
kirli, kahpe, rezil yaşamlara bedel
karanl ı çiçeklendirir mi? umut
ya mur ya dırır mı? bulutlar
de bana
uyanınca sabahları
kanadı kırık bir kuş gibi
kim uçar da lara da lara
bıkılmış bir acının gölgelerinde
bir avuç mavi getir
meneviş rengi bir uyku
en kızılkorunda gecelerin
güneş tomurcuklu
düş dökerken yastıklara bir kız
sen ki, şiir yüreklimsin benim
defne dalım, gül edalımsım
unutma seni sevdi imi
güz düşmüş yolları beklemek zor
meri kekli im
sevdi im
yollarına gözlerimi ekti im
gözlerini ırmaklara vurma
savurma saçlarını rüzgarlara
uzak de il sesin
ellerin uzak de il
gökleri yumruklayan ellerin
bu sonsuz bekleyiş sen misin?
bu suskun çı lık, bu açan gül, derin çukur
tu la tu la yüre ime ördü üm sabır
tel örgülere bölüştü üm, bir hıçkırık gibi
bu hasret sen misin
her gün gibi
bir kucak güneş hücreme dolan
Nuri CAN
