Yeniden Doğuş

Muhammed Faruk Ayata

YÜREKLERİN BİTPAZARI

Bir iyiliği unutacak kadar
eskitmedim
kalbimi

Bilmediğimi
zannettim sadece
iyiliklerin başa kakıldığını

Güneş hamurundan gönlü olanlara
her zaman muhabbet besledim
loş olmaksa bir tek ışıklarda güzeldi yüreklerde yalnızca yüksek bir perde

Gözlerimi susturarak
bir adım daha yaklaştım adıma
teraziler bozuldukça, fıtratımda bir sancı, kımıldandım

Adamlar tanıdım
sözleri gerçek gibiydi
oysa namluya sürülmüş vicdanları söyleyecek yalanları vardı

Fakat ben kaybetmedim insanları inanarak
ölmeyi beklemedim
bir tek ömrüm olduğunu bilmek için

Dünden bugüne ettiğim ihanetleri topladım kendi yazılarıma ettiklerim hariç yer tutmuyor ha bir de mecbur kaldığım ayrılıkları bana hatırlatan suflörü affetmeyeceğim

Sahi neye sahip olmadıysam ve olduğumu olmaz kıldıysam daha da kuvvetlendi sırtımdan burçlar yükselten meşale daha bir kırmızı durulandı göğsümde islanan lale derinleşti sıyrıklardan sızıntılarla soluklarım göz bebeklerim kuşandı yıldız bulvarları

Sonunda bir iyilik yaptım ben de insanlara Şiir için tuttum nefesimi tükenene kadar sözlerimi üşüyene kadar ceplerimden taşırdım hem namaz kıldım hem kalbimi temiz tuttum bir gebenin sancısına ortak olmadım belki fakat aynı zamanda şefkat yüklü olanları bombardımana tutanlara lanetler savurdum bunun beni kuvvetli kılmasını bekledikçe lanetlerin beni boğazlayacağını bildim ve bu yetti kendi nefesimde boğulmaktan kurtulup bir silahı kuşanmama

umdum, umuyorum, umacağım insanların kalbi bir iyiliği unutacak kadar eskimemiş olsun