Asagidaki gerçek hikâye Kellog Business School’da (Northwestern Üniversitesi) Is Idaresi master ögrencileri ile Zaman Yönetimi dersi profesörü arasinda geçer:
Profesör sinifa girip karsisinda duran dünyanin en seçilmis ögrencilerine kisa bir süre baktiktan sonra, “Bu gün Zaman Yönetimi konusunda deneyle karisik bir sinav yapacagiz” dedi. Kürsüye yürüdü, kürsünün altindan kocaman bir kavanoz çikartti. Arkadan, kürsünün altindan bir düzine yumruk büyüklügünde tas aldi ve taslari büyük bir dikkatle kavanozun içine yerlestirmeye basladi.
Kavanozun daha başka tas almayacağına emin olduktan sonra öğrencilerine döndü ve “Bu kavanoz doldu mu?” diye sordu.
Ögrenciler hep bir agizdan “Doldu” diye cevapladilar.
Profesör “Öyle mi?” dedi ve kürsünün altina egilerek bir kova micir çikartti. Miciri kavanozun agzindan yavas yavas döktü. Sonra kavanozu sallayarak micirin taslarin arasina yerlesmesini sagladi.
Sonra ögrencilerine dönerek bir kez daha “Bu kavanoz doldu mu?” diye sordu.
Bir ögrenci “Dolmadi herhâlde” diye cevap verdi.
“Dogru” dedi profesör ve gene kürsünün altina egilerek bir kova kum aldi ve yavas yavas tüm kum taneleri taslarla micirlarin arasina nüfuz edene kadar döktü.
Gene ögrencilerine döndü ve “Bu kavanoz doldu mu?” diye sordu.
Tüm siniftakiler bir agizdan “Hayir” diye bagirdilar. “Güzel” dedi profesör ve kürsünün altina egilerek bir sürahi su aldi ve kavanoz agzina kadar doluncaya dek suyu bosaltti.
Sonra ögrencilerine dönerek “Bu deneyin amaci neydi” diye sordu.
Uyanik bir ögrenci hemen “Zamanimiz ne kadar dolu görünürse görünsün, daha ayirabilecegimiz zamanimiz mutlaka vardir” diye atladi.
“Hayir” dedi profesör, “bu deneyin esas anlatmak istedigi “Eger büyük taslari bastan yerlestirmezsen küçükler girdikten sonra büyükleri hiç bir zaman kavanozun içine koyamazsin” gerçegidir”.
Ögrenciler saskinlik içinde birbirlerine bakarken profesör devam etti:
“Nedir hayatinizdaki büyük taslar? Çocuklariniz, esiniz, sevdikleriniz, arkadaslariniz, egitiminiz, hayâlleriniz, sagliginiz, bir eser yaratmak, baskalarina faydali olmak, onlara bir sey ögretmek! Büyük taslariniz belki bunlardan birisi, belki bir kaçi, belki hepsi. Bu aksam uykuya yatmadan önce iyice düsünün ve sizin büyük taslariniz hangileridir iyi karar verin. Bilin ki büyük taslarinizi kavanoza ilk olarak yerlestirmezseniz hiç bir zaman bir daha koyamazsiniz, o zaman da ne kendinize, ne de çalistiginiz kuruma, ne de ülkenize faydali olursunuz. Bu da iyi bir is adami, gerçekte de iyi bir adam olamayacaginizi gösterir”. Profesör, ders bittigi hâlde konusmadan oturan ögrencileri sinifta birakarak çikti…
Profesör sinifa girip karsisinda duran dünyanin en seçilmis ögrencilerine kisa bir süre baktiktan sonra, “Bu gün Zaman Yönetimi konusunda deneyle karisik bir sinav yapacagiz” dedi. Kürsüye yürüdü, kürsünün altindan kocaman bir kavanoz çikartti. Arkadan, kürsünün altindan bir düzine yumruk büyüklügünde tas aldi ve taslari büyük bir dikkatle kavanozun içine yerlestirmeye basladi.
Kavanozun daha başka tas almayacağına emin olduktan sonra öğrencilerine döndü ve “Bu kavanoz doldu mu?” diye sordu.
Ögrenciler hep bir agizdan “Doldu” diye cevapladilar.
Profesör “Öyle mi?” dedi ve kürsünün altina egilerek bir kova micir çikartti. Miciri kavanozun agzindan yavas yavas döktü. Sonra kavanozu sallayarak micirin taslarin arasina yerlesmesini sagladi.
Sonra ögrencilerine dönerek bir kez daha “Bu kavanoz doldu mu?” diye sordu.
Bir ögrenci “Dolmadi herhâlde” diye cevap verdi.
“Dogru” dedi profesör ve gene kürsünün altina egilerek bir kova kum aldi ve yavas yavas tüm kum taneleri taslarla micirlarin arasina nüfuz edene kadar döktü.
Gene ögrencilerine döndü ve “Bu kavanoz doldu mu?” diye sordu.
Tüm siniftakiler bir agizdan “Hayir” diye bagirdilar. “Güzel” dedi profesör ve kürsünün altina egilerek bir sürahi su aldi ve kavanoz agzina kadar doluncaya dek suyu bosaltti.
Sonra ögrencilerine dönerek “Bu deneyin amaci neydi” diye sordu.
Uyanik bir ögrenci hemen “Zamanimiz ne kadar dolu görünürse görünsün, daha ayirabilecegimiz zamanimiz mutlaka vardir” diye atladi.
“Hayir” dedi profesör, “bu deneyin esas anlatmak istedigi “Eger büyük taslari bastan yerlestirmezsen küçükler girdikten sonra büyükleri hiç bir zaman kavanozun içine koyamazsin” gerçegidir”.
Ögrenciler saskinlik içinde birbirlerine bakarken profesör devam etti:
“Nedir hayatinizdaki büyük taslar? Çocuklariniz, esiniz, sevdikleriniz, arkadaslariniz, egitiminiz, hayâlleriniz, sagliginiz, bir eser yaratmak, baskalarina faydali olmak, onlara bir sey ögretmek! Büyük taslariniz belki bunlardan birisi, belki bir kaçi, belki hepsi. Bu aksam uykuya yatmadan önce iyice düsünün ve sizin büyük taslariniz hangileridir iyi karar verin. Bilin ki büyük taslarinizi kavanoza ilk olarak yerlestirmezseniz hiç bir zaman bir daha koyamazsiniz, o zaman da ne kendinize, ne de çalistiginiz kuruma, ne de ülkenize faydali olursunuz. Bu da iyi bir is adami, gerçekte de iyi bir adam olamayacaginizi gösterir”. Profesör, ders bittigi hâlde konusmadan oturan ögrencileri sinifta birakarak çikti…
