Yeniden Doğuş

Dinazorlar türedi
Tükenenlere nispet.
Bu nasıl trajedi?
Delirdi yine Hamlet.

Zirvedekiler yerde
Tiyatro allak-bullak.
Küfürbazlar sahnede
Neredesin ey ahlak!..

Ne güzeldik eskiden
Şimdi neye dönüştük?
Dudaklar kirli,neden?
Şeytanla mı öpüştük?..

Ay ne iğrenç bir tablo!
Düşünsene muhterem!..
Kesin kesildi kablo
Bozuldu muvazenem.

Ne kadar huzurlular
Kuşlar yuvalarında.
Zikre dair bir şey var
Sanki dudaklarında.

Ey topuklarım gazla
Uzaklaş uzaklardan.
Yetin, yetin ki az'la
Ecrin olsun fazladan.

Ve herkes küfretsede
Sen sus, şu haline yan.
Ömür bin yıl sürse de
Dayan birazcık dayan...

Denize yakın mağaralarda
bir susuzluk duyarsın, bir aşk,
bir coşku
deniz kabukları gibi sert
alır avucuna tutabilirsin.

Denize yakın mağaralarda
günlerce gözlerinin içine baktım,
ne ben seni tanıdım, ne de sen beni.

Yorgo Seferis

Sen, hergün köşe başlarında
Yırtık urbanla kirli ellerinle
Avuç açan, sefil insan.

İnan yok farkımız birbirimizden.
Sen belki tüm yaşamınca dilenecek;
Beklediğin beş kuruşu biri vermezse,
Ötekinden isteyeceksin.

Ama ben, tüm yaşamım boyunca
Tek bir kez dilendim,
Bir acımasız kalbin sevdası ile alevlendim.
Öylesine boş öylesine açık kaldıki elim,
Yemin ettim bir daha dilenmeyeceğim.

Victor Hugo

Ah bu katı, kaskatı beden bir dağılsa, eriyip gitse bir çiy tanesinde sabahın
Ya da Tanrı yasak etmemiş olsa kendi kendini öldürmesini insanın
Tanrım, Ulu Tanrım ne tatsız, ne bahtsız, ne boş geliyor bu dünya bana.
Ah ne iğrenç, ne iğrenç! Bakımsız bir bahçe ki azgın bitkileri tohuma kaçmış
Pis, kaba ne varsa tabiatta içini sarmış.

Hamlet

var olmak mı, yok olmak mı, bütün sorun bu!
düşüncemizin katlanması mı güzel,
zalim kaderin yumruklarına, oklarına,
yoksa direnip bela denizlerine karşı
dur, yeter! demesi mi?
ölmek, uyumak sadece! düşünün ki uyumakla yalnız
bitebilir bütün acıları yüreğin,
çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!
çünkü o ölüm uykularında, sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden.
kim dayanabilri zamanın kırbacına?
zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine,
sevginin kepaze edilmesine,
kanunların bu kadar yavaş
yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine
kötülere kul olmasına iyi insanın
bir bıçak saplayıp güğsüne kurtulmak varken?
kim ister bütün bunlara katlanmak
ağır bir hayatın altında inleyip terlemek.
ölümden sonraki bir şeyden korkmasa ,
o kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
ürkütmese yüreğini?
bilmediğimiz belalara atılmaktansa
çektiklerine razı etmese insanı?
bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
yürekten gelenin doğal rengini.
ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
yollarıını değiştirip bu yüzden.
bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.
ama sus, bak, güzel ophelia geliyor.
peri kızı, dualrında unutma beni,
ve bütün günahlarımı...

Hamlet

Bilemiyorum

Bilemiyorum yillardir neredeyim?
Hergün yedigim ekmek, susayip içtigim su,
Kolundan tutup gitmek istedigim kadin,
Yaşamak kaygisi, gök hasreti, ölüm korkusu,
Ve Rabbim senin adin!
Yillar var ki içindeyim hayatin.
Aniyorum gençligimi, özlüyorum çocuklugumu,
Fakat bilemiyorum yarini.

Bilemiyorum Rabbim, maksadini, kararini.
Hepimiz işte dünyadayiz,
Yataktaki hastamiz, topraktaki ölümüz;
Neyiz, ne olacagiz?
Birşey bilmiyorum... Nefes almaktayim yalniz.
Rabbim! beni yaratmişsin,
Insan şeklinde görünüyorum,
Terlerim yazin, üşürüm kişin,
Düşünüyorum, düşünüyorum...

Ziya Osman Saba