Yeniden Doğuş

TEFERRUAT MEDENİYETİ

Şu medeniyet sözü çıkalı rahatımız bozuldu doğrusu. Nereye varsan, ne yapsan bir medenîlik sıkıntısı, adabımuaşeret üzüntüsü. İstediğin gibi giyinemezsin, istediğin gibi yiyip içemezsin! Hatta istediğin gibi yürüyemez, konuşamazsın. Meselâ şu pantolon denilen kör olasıyı ütülemeden giyemezsin!.. Giydin mi ona esir oldu gittin. Artık bağdaş kurup oturamazsın. Merdivenden dimdik çıkacaksın. Aksi hâlde diz yapar! Ya o kolalı yakalar. Mermer gibi.. Gırtlağını bir sıktı mı, başını ne sağa çevirebilirsin ne sola!.. Hâşâ kara canavar gibi başını bir yere çevirmek istersen, kendin de dönmek zorunda kalırsın! Hele o kravat!.. Halkın medeniyet yuları dediği bu nesne, neye yarar acaba!.. Bir ziyafete gidersin.. Sofra kurulur. Önüne yemekten çok bir yığın çatal, kaşık, bıçak konur. Hangi yemeği ne ile yiyeceğini bir türlü bilemezsin!.. Meselâ, sofraya bir kızartma konulmuştur. Bıçakla keseceğim, çatalla parçalayacağım, derken insanın canı çıkar.. Suyu, beyaz masa örtüsüne, peçetelere sıçrar. Utanırsın, üzülürsün, bitersin, tükenirsin.. Bunun en kolayı, en tabiîsi ve zevklisi, et parçasını eliyle alıp ağzını şapırtada şapırtada yemektir. Amma böyle yaptığın an, medeniyetten çıktın demek!.. Nerede bir sofraya oturup bağdaş kurup kemiklerin iliklerini somura somura, içlerine sindire sindire yemek yiyen, çorba içen ecdadımız!.. Herkes önüne küçük bir tabak koyuş, tıpkı kediler gibi birbirlerine yan gözle baka baka çatır-mıtır tıkır-mıkır medenîce yemek yiyoruz! diye kendimizi aç bırakıyoruz!..

Sonra efendim, şu günaşırı hatta her gün tıraş olmak da ne oluyor!.. Kadınlar gibi yüzümüzü cascavlak bırakıyoruz! Mademki yeryüzümüzde kıl çıkıyor, elbette bir hikmeti var. Yaratan, abes şey yaratmaz!.. Onu öyle bırakmak, ecdadımız gibi 15 günde bir berbere düzelttirivermek yeter. Jiletler, sabunlar, fırçalar, tıraş makineleri, pudralari kremler.. Bunlara verilen paralar, kaybedilen kıymetli zamanlarımız.. Hepsine, hepsine yazık!.. Ya kadınlarımızın çu medeniyet hastalığından çektikleri?!.

Zavallılar her an, her gün azap içindedirler. Dar, bir karış ökçeli ayakkabılarıyla yürüyebilmek kolay iş midir? Ya o korseler! Biçimli, endamlı gözükeceğiz diye, sıkmadık yerlerini bırakmazlar. Ya saçlar! Ondüle yaptıracağız diye ne hâllere sokulur. Azap melekleri, kabirde bile günahkâr bir insana bu kadar işkence yapmazlar!.. Sonra her zaman kim bilir günde kaç kere saçlarına muhtelif şekiller vermek, kaş yolmak, kirpiklerin beş altı tanesini bir araya getirip, kirpi dikeni gibi bir hâle sokmak... Ya, dudak, göz boyamak gibi işler!.. Bunlara ayrılan bunca zaman?.. Bunca para!.. Acaba hangi hayatî, zarurî ihtiyacın neticesidir?! Asrî bir kadının günlük hayatını tetkik edecek olursak, sabahtan akşama kadar zamanının kısm-ı âzamını aynalar karşısında geçirdiğini görüyoruz. Her şeyden evvel asrîlik-sosyete-modernlik gibi kelimelerle bize giren Avrupa medeniyeti, doğru söylemek lazım gelirse hazır rahatımızı da bozdu.. Kimimiz bir pantolonun , kimimiz bir kravatın esiri. Kimimiz sosyetenin, kimimiz ondülenin esiriyiz.. Şekilperestlik ve teferruat içinde bulanıyoruz. Medeniyet icabı, muaşeret icabı diye ne yaptığımızı bildiğimiz yok!.. Millet ve idare demokrasisi lazım.. Bunun için de yine halka dönmemiz icap ediyor. Ecdadımız ne kadar rahat ve sade yaşamışlar, ne uzun ömürler sürmüşler. Onları bir düşünelim. Avrupalılar ne yaparlarsa yapsınlar, biz kendimize, rahatımıza bakalım. Varsın bize bu bakımdan medenî demesinler. İnsanı aynaya, görünüşe, cekete, pantolona, korseye esir eden medeniyeti ben ne yapayım?

Böyle medeniyetin Allah belâsını versin!..

Osman Yüksel Serdengeçti/ Mabetsiz Şehir

Okkalı bir bakış açısı ve yorum. İşte ben burda bunları görmek istiyorum. Bulunduğum bir konserde (mistik/tasavvufi bir konserdi) Sinan Çetin'in uyarlamış olduğu bir kısa filmi izlettiler. Bir topluluk toplanmış evlerinde ufak çaplı bir eğlence düzenliyorlar. Buram buram Anadolu kokan bir hava, bağlama herşey biziz yani.

Ne oluyor efendim, eli silahlı askerler evi basıyor. Ve dediklerine bakar mısınız?
_Bundan böyle Mozart, Beethoven çalacaksınız, yasak var! diye bağırıyor.

Millet ilkin afallıyor. Sonra adam başlıyor bağlama ile Mozart çalmaya.

Askerin cümlesi şu;
_Nasıl olur, bir bağlama ile batı müziği nasıl çalınır?!

İşte bizim mesele burda, batıyı olduğu gibi kopyalamayı medeniyet ve muasırlık sanıyoruz. Oysa iş tekniklerini alıp kendine göre uydurman ve de kimliğini muhafaza etmende.

Ahh ah okumak lazım bunun için okumak! Karga kitapları değil, bizi tutup kaldıracak, bir fikir inşa edecek kitapları.. Yarın kuzu postuna bürünen kurtların boyunlarındaki yaftaları okuyabilmek namına!

Haydi devrimci gençlik ne duruyorsun?!

Hmm bende yaptığınzı yorumda direkt o kısa film uyandı aklımda o yüzden ekleme gereği duymuştum.

Tamam üzerimizde kofullaşan bir kostüm ve de kafalarımızda sahte ideolocya var. Belki ilk etapta giderilmesi, izale edilmesi güç. Dediğiniz gibi bunun yıkımını sevgili Atatürkümüz ve milli şefimiz İnönü bir anda başabildiler. Ve ne yazık ki inşası yıkmak kadar olmuyor. Ama bir yerde bahsettiğiniz çarkı geriye döndürmeyi başarmalı. Bir 90 yıla bu hali alan millet üzerine bir 50 yıl eklesenize; havsalam almıyor yahu, almıyor aklım! İnanın ben derdini kafasında, yüreğinde derinlemesine hisseden bir bireyim. Allah Üstadım NFK'dan razı olsun. Bunu ancak iletecek olan kanal bizleriz yani gençler!

Gerekirse kapı kapı dolanılmalı. Hiç olmazsa ıstırabını çekmeli. Oturduğu, yattığı yerde düşünmeden büyük haysiyet olmadığını düşünmeli! Saman ekmeği nesline daha tahammül etmemeliyiz! Off yine galeyana geldim. Ama eksik olan ne kuzum biliyor musunuz? Teşkilat, teşkilat. Üstad diyor ki, "Bir Büyük Doğu Fikir Kulubü kurar gibi olduk. Sonunda korktuğum başıma geldi, bir arkama baktım ki, kimse yok!" diyor.

Ben ye'se düşmüyorum. Allah'ın izniyle bir gün düştüğümüz yerden kalkacağımıza inanıyorum.

"Büyük Doğu inşallah çok yakın!"

Hakikat hakikat dağ gibi önümde, ne diyebilirim?.. Doğrusun