- Üyelik Tarihi
- 2 Eyl 2005
- Mesajlar
- 2,975
- Aldığı Beğeniler
- 2
ecmain amin inşaallah
Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan *perwerder*
- Başlangıç tarihi
- Üyelik Tarihi
- 2 Eyl 2005
- Mesajlar
- 2,975
- Aldığı Beğeniler
- 2
ESHÂB-I KİRÂMIN ÜSTÜNLÜKLERİ-5
Zekâsı şaşılacak kadar çoktu. Birgün Resûl aleyhisselâm, (Allahü teâlâ, bir kuluna, dünya ile âhiretten hangisini istersin dedi. O kul, Rabbimin yanında olan nîmetleri isterim dedi) buyurunca, Resûlullahın vefât edeceğini hemen anlayıp çok ağladı. Eshâb-ı kirâm, Hz. Ebû Bekrin bu çabuk anlayışına şaşıp kaldılar. Resûl aleyhisselâm, (Kur'an-ı kerimi en çok bilen, imam olur) buyurmuştu. Vefât edeceği zaman, Hz. Ebû Bekrin imam olmasını emredince, Eshâb-ı kirâm arasında, Kur'an-ı kerimi en çok anlıyanın kendisi olduğu haber verilmiş oldu. Hadis-i şerifleri ve Resûlullahın edeblerini en çok bilen o idi. Eshâb-ı kirâm, sıkıştıkları şeyleri ondan sorar, öğrenirlerdi. Kendisinden bizlere az sayıda hadis-i şerif ulaşmasının sebebi, Resûlullahdan sonra az yaşadığı ve bu kısa zamanı, mürtedlerle ve âsîlerle savaşta geçirdiği içindir. Rü'yâ tabîrinde, Eshâb-ı kirâmın en üstünü idi. Tâbiînin büyüklerinden olan ve rü'yâ tabîri ile meşhûr olan İbni Sîrîn, (Resûlullahdan sonra, rü'yâ tabîrinde en üstün olan Ebû Bekrdir) demiştir. Arab kabîlelerinin ve hele Kureyş kabîlesinde olanların soylarını saymakta en bilgili idi. İleriyi görüşü, buluşu, tedbîr alışı da, herkesten üstün idi. Resûl aleyhisselâm dünya işlerinin hepsini ona danışırdı. Bir hadis-i şerifte, (Cebrâîl bana dedi ki: Allahü teâlâ Ebû Bekr ile danışmayı sana emrediyor) buyuruldu. İmrân sûresi yüzellidokuzuncu âyetinde, (İşlerinde onlara danış!) emri, Hz. Ebû Bekr ve Hz. Ömer ile müşâvere etmek için geldi. Eshâb-ı kirâm arasında, Kur'an-ı kerimin hepsini ezberliyen birkaç kişiden biri, Hz. Ebû Bekrdir.
Hz. Ebû Bekrin, Peygamberlerden sonra insanların en üstünü olduğunu gösteren âyet-i kerimeler ve pek çok hadis-i şerif vardır. Bunlardan birkaçını bildirelim:
Tevbe sûresinin kırkbirinci âyetinin meâl-i âlîsi, (Mağaradaki iki kişinin ikincisi)dir. Bu âyet-i kerime, Hz. Ebû Bekri medh etmektedir. Velleyl sûresinin beşinci âyeti, Hz. Ebû Bekrin şânını bildirmekte olduğu, söz birliği ile haber verilmiştir. Yine bu sûrenin onyedinci âyeti, Hz. Ebû Bekr için nâzil oldu. Bekara sûresinin 274. âyeti, Ebû Bekr hakkında nâzil olduğu da bildirilmektedir. Çünkü, sadaka vermenin çeşidli sevaplarına kavuşmak için, geceleri onbin altunu gizli olarak, onbin altunu da, gözönünde olarak ve gündüzleri de böyle onarbin altunu sadaka vermiştir.
Deylemînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı olan hadis-i şerifte, (Ebû Bekr-i Sıddîk, insanların en iyisi ve en üstünüdür. Yalnız Peygamber değildir) buyuruldu. Yine Deylemînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı hadis-i şerifte, (Ebû Bekrin ismi, gök ehli arasında atîktir. Yeryüzünde de atîktir) buyuruldu.
Ebû Nu'aymın bildirdiği ve Münâvîde yazılı hadis-i şerifte, (Ebû Bekr, Allahü teâlânın ateşten âzâd ettiği kimsedir) buyuruldu.
Bir hadis-i şerifte, (Peygamberlerden başka Ebû Bekrden daha üstün bir kimse üzerine güneş doğmadı) buyuruldu.
Bir hadis-i şerifte, (Hiçbir kimse, bana sohbeti ile ve malı ile Ebû Bekr kadar faydalı olmadı. Eğer Rabbimden başka dost edinseydim, Ebû Bekri dost edinirdim) buyuruldu.
Bir hadis-i şerifte, (Ümmetimden en önce Cennete girecek olan, Ebû Bekrdir) buyuruldu.
Deylemînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı bir hadis-i şerifte, (Ebû Bekri sevmek ve ona Şükretmek, ümmetimin hepsi üzerine vâcibdir) buyuruldu.
Hatîb-i Bağdâdînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı hadis-i şerifte, (Kıyâmet günü, insanların hepsi hesap olunur. Yalnız Ebû Bekr olunmaz) buyuruldu.
Bir hadis-i şerifte, (İyi huylar üçyüzaltmış dânedir. Allahü teâlâ dilerse, bir kuluna bu huylardan birini verir. Bu huyundan dolayı, onu Cennete sokar) buyuruldukta, Hz. Ebû Bekr, (Yâ Resûlallah! O huylardan birisi bende var mıdır?) dedikte, (Evet, sende o huyların hepsi vardır) buyuruldu.
Birgün, (Ey mutmainne olan nefis!..) âyet-i kerimesi sonuna kadar okundu. Hz. Ebû Bekr, (Yâ Resûlallah! Bu ne güzel şeydir) dedikte, (Sen ölürken, melek, sana böyle söyliyecektir) buyurdu.
Zekâsı şaşılacak kadar çoktu. Birgün Resûl aleyhisselâm, (Allahü teâlâ, bir kuluna, dünya ile âhiretten hangisini istersin dedi. O kul, Rabbimin yanında olan nîmetleri isterim dedi) buyurunca, Resûlullahın vefât edeceğini hemen anlayıp çok ağladı. Eshâb-ı kirâm, Hz. Ebû Bekrin bu çabuk anlayışına şaşıp kaldılar. Resûl aleyhisselâm, (Kur'an-ı kerimi en çok bilen, imam olur) buyurmuştu. Vefât edeceği zaman, Hz. Ebû Bekrin imam olmasını emredince, Eshâb-ı kirâm arasında, Kur'an-ı kerimi en çok anlıyanın kendisi olduğu haber verilmiş oldu. Hadis-i şerifleri ve Resûlullahın edeblerini en çok bilen o idi. Eshâb-ı kirâm, sıkıştıkları şeyleri ondan sorar, öğrenirlerdi. Kendisinden bizlere az sayıda hadis-i şerif ulaşmasının sebebi, Resûlullahdan sonra az yaşadığı ve bu kısa zamanı, mürtedlerle ve âsîlerle savaşta geçirdiği içindir. Rü'yâ tabîrinde, Eshâb-ı kirâmın en üstünü idi. Tâbiînin büyüklerinden olan ve rü'yâ tabîri ile meşhûr olan İbni Sîrîn, (Resûlullahdan sonra, rü'yâ tabîrinde en üstün olan Ebû Bekrdir) demiştir. Arab kabîlelerinin ve hele Kureyş kabîlesinde olanların soylarını saymakta en bilgili idi. İleriyi görüşü, buluşu, tedbîr alışı da, herkesten üstün idi. Resûl aleyhisselâm dünya işlerinin hepsini ona danışırdı. Bir hadis-i şerifte, (Cebrâîl bana dedi ki: Allahü teâlâ Ebû Bekr ile danışmayı sana emrediyor) buyuruldu. İmrân sûresi yüzellidokuzuncu âyetinde, (İşlerinde onlara danış!) emri, Hz. Ebû Bekr ve Hz. Ömer ile müşâvere etmek için geldi. Eshâb-ı kirâm arasında, Kur'an-ı kerimin hepsini ezberliyen birkaç kişiden biri, Hz. Ebû Bekrdir.
Hz. Ebû Bekrin, Peygamberlerden sonra insanların en üstünü olduğunu gösteren âyet-i kerimeler ve pek çok hadis-i şerif vardır. Bunlardan birkaçını bildirelim:
Tevbe sûresinin kırkbirinci âyetinin meâl-i âlîsi, (Mağaradaki iki kişinin ikincisi)dir. Bu âyet-i kerime, Hz. Ebû Bekri medh etmektedir. Velleyl sûresinin beşinci âyeti, Hz. Ebû Bekrin şânını bildirmekte olduğu, söz birliği ile haber verilmiştir. Yine bu sûrenin onyedinci âyeti, Hz. Ebû Bekr için nâzil oldu. Bekara sûresinin 274. âyeti, Ebû Bekr hakkında nâzil olduğu da bildirilmektedir. Çünkü, sadaka vermenin çeşidli sevaplarına kavuşmak için, geceleri onbin altunu gizli olarak, onbin altunu da, gözönünde olarak ve gündüzleri de böyle onarbin altunu sadaka vermiştir.
Deylemînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı olan hadis-i şerifte, (Ebû Bekr-i Sıddîk, insanların en iyisi ve en üstünüdür. Yalnız Peygamber değildir) buyuruldu. Yine Deylemînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı hadis-i şerifte, (Ebû Bekrin ismi, gök ehli arasında atîktir. Yeryüzünde de atîktir) buyuruldu.
Ebû Nu'aymın bildirdiği ve Münâvîde yazılı hadis-i şerifte, (Ebû Bekr, Allahü teâlânın ateşten âzâd ettiği kimsedir) buyuruldu.
Bir hadis-i şerifte, (Peygamberlerden başka Ebû Bekrden daha üstün bir kimse üzerine güneş doğmadı) buyuruldu.
Bir hadis-i şerifte, (Hiçbir kimse, bana sohbeti ile ve malı ile Ebû Bekr kadar faydalı olmadı. Eğer Rabbimden başka dost edinseydim, Ebû Bekri dost edinirdim) buyuruldu.
Bir hadis-i şerifte, (Ümmetimden en önce Cennete girecek olan, Ebû Bekrdir) buyuruldu.
Deylemînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı bir hadis-i şerifte, (Ebû Bekri sevmek ve ona Şükretmek, ümmetimin hepsi üzerine vâcibdir) buyuruldu.
Hatîb-i Bağdâdînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı hadis-i şerifte, (Kıyâmet günü, insanların hepsi hesap olunur. Yalnız Ebû Bekr olunmaz) buyuruldu.
Bir hadis-i şerifte, (İyi huylar üçyüzaltmış dânedir. Allahü teâlâ dilerse, bir kuluna bu huylardan birini verir. Bu huyundan dolayı, onu Cennete sokar) buyuruldukta, Hz. Ebû Bekr, (Yâ Resûlallah! O huylardan birisi bende var mıdır?) dedikte, (Evet, sende o huyların hepsi vardır) buyuruldu.
Birgün, (Ey mutmainne olan nefis!..) âyet-i kerimesi sonuna kadar okundu. Hz. Ebû Bekr, (Yâ Resûlallah! Bu ne güzel şeydir) dedikte, (Sen ölürken, melek, sana böyle söyliyecektir) buyurdu.
- Üyelik Tarihi
- 2 Eyl 2005
- Mesajlar
- 2,975
- Aldığı Beğeniler
- 2
ESHÂB-I KİRÂMIN ÜSTÜNLÜKLERİ-6
Hz. Ebû Bekr, bir kere Sahâbeden birine incindi. Resûl aleyhisselâm bunu işitince, Eshâb-ı kirâmı toplayıp, (Allahü teâlâ, beni size Peygamber gönderdi, inanmadınız. Yalnız Ebû Bekr inandı. Bana malı ile, canı ile yardım etti. Benim hâtırım için, bu arkadaşımı incitmeyiniz!) buyurdu. O günden sonra hiç kimse, Hz. Ebû Bekri incitecek bir şey söylemedi ve yapmadı.
Bir hadis-i şerifte, (Cebrâîl aleyhisselâma, Hz. Ömerin üstünlüklerini sordum. Cebrâîl bana, Ömerin üstünlüklerini, Nuh aleyhisselâmın peygamberlik zamanı kadar, (yâni 950 sene) anlatsam bitiremem. Bununla berâber, Ömerin bütün iyilikleri Ebû Bekrin iyiliklerinden birisi kadardır dedi) buyurdu.
En çok kimi seviyorsun, yâ Resûlallah denildikte, (Âişeyi) buyurdu. Erkeklerden kimi dediklerinde, (Âişenin babasını) buyurdu. Ondan sonra kimi denildikte, (Ömer bin Hattâbı) buyurdu.
Birgün, Hz. Ebû Bekr ile Hz. Ömeri göstererek, (Bu ikisi Peygamberlerden başka, Cennetteki insanların en üstünüdür) buyurdu.
Birgün, Resûlullahın sağ yanına Ebû Bekr, sol yanına Ömer geldiler. Mübârek elleri ile herbirinin elinden tutup, mescid-i şerife girdi ve (Kıyâmet günü, üçümüz böyle geliriz) buyurdu.
Birgün Hz. Ebû Bekrle Hz. Ömeri görünce, (Bu ikisi benim gözüm ve kulağım yerindedir) buyurdu.
Birgün bu ikisine karşı, (Beni ikiniz ile kuvvetlendiren Allahü teâlâya hamd olsun!) buyurdu.
Bir hadis-i şerifte, ikisine karşı, (İkinizin uyuştuğunuz her şeyde, sizden ayrılmam) buyurdu.
Deylemînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı hadis-i şerifte, (Her Peygamberin halîli vardır. Benim halîlim Ebû Bekrdir) buyurdu.
Bir hadis-i şerifte, (Her Peygamberin ümmeti arasından çok sevdiği kimseler vardır. Benim seçtiğim, Ebû Bekr ve Ömerdir) buyuruldu.
Bir hadis-i şerifte, (Ümmetimden, lâ ilâhe illallah kelimesini istediğim gibi, Ebû Bekr ile Ömeri sevmelerini de istiyorum) buyurdu.
İbni Adînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı olan hadis-i şerifte, (Ebû Bekr ile Ömeri sevmek îmandır. Bunlara düşmanlık küfürdür) buyurdu. Bu hadis-i şeriften dolayı, âlimlerin hepsi, Hz. Ebû Bekr ile Hz. Ömere söğmek ve düşmanlık etmek küfür olduğunda söz birliğine varmışlardır ve Allahü teâlâ, şî'îlere lânet etsin demişlerdir.
Bir hadis-i şerifte, (Ebû Bekrin îmanı, bütün insanların îmanları toplamı ile tartılsa, Ebû Bekrin îmanı daha ağır gelir) buyuruldu.
Hz. Ali buyuruyor ki, (Hangi iyilikte birinciliği kazanmak istedimse, Ebû Bekri hepsinde kendimden ilerde buldum). Yine buyuruyor ki, (Resûlullahdan sonra insanların en hayrlısı Ebû Bekr ile Ömerdir. Bir müminin kalbinde, benim sevgim ile Ebû Bekre ve Ömere düşmanlık birarada bulunamaz). Hz. Ali her hutbesinde, (Yâ Rabbî! Hulefâ-i râşidîni ıslâh eylediğin gibi, bizi de ıslâh eyle!) derdi. Hulefâ-i râşidîn kimlerdir denildikte, gözleri yaşla dolup, (Onlar, benim çok sevdiğim, Ebû Bekr ile Ömerdir) buyurdu.
Hz. Ömer dâimâ (Ebû Bekr bizim seyyidimizdir) derdi. Yine o, (Keşke, Ebû Bekrin göğsünde bir kılı olsaydım) buyurdu. Yine o, (Cennette, her ân Ebû Bekri görmek isterim) derdi. Yine Hz. Ömer, (Hiçbir iyilikte, Ebû Bekre yetişemedim) buyurdu.
Hz. Ebû Bekrin, re'feti, merhameti pekçok olduğu için, ona (Evvâh) derlerdi.
Cebrâîl aleyhisselâmın Resûlullah ile konuştuğunu, yalnız Hz. Ebû Bekr işitirdi.
Hz. Ebû Bekr, bir kere Sahâbeden birine incindi. Resûl aleyhisselâm bunu işitince, Eshâb-ı kirâmı toplayıp, (Allahü teâlâ, beni size Peygamber gönderdi, inanmadınız. Yalnız Ebû Bekr inandı. Bana malı ile, canı ile yardım etti. Benim hâtırım için, bu arkadaşımı incitmeyiniz!) buyurdu. O günden sonra hiç kimse, Hz. Ebû Bekri incitecek bir şey söylemedi ve yapmadı.
Bir hadis-i şerifte, (Cebrâîl aleyhisselâma, Hz. Ömerin üstünlüklerini sordum. Cebrâîl bana, Ömerin üstünlüklerini, Nuh aleyhisselâmın peygamberlik zamanı kadar, (yâni 950 sene) anlatsam bitiremem. Bununla berâber, Ömerin bütün iyilikleri Ebû Bekrin iyiliklerinden birisi kadardır dedi) buyurdu.
En çok kimi seviyorsun, yâ Resûlallah denildikte, (Âişeyi) buyurdu. Erkeklerden kimi dediklerinde, (Âişenin babasını) buyurdu. Ondan sonra kimi denildikte, (Ömer bin Hattâbı) buyurdu.
Birgün, Hz. Ebû Bekr ile Hz. Ömeri göstererek, (Bu ikisi Peygamberlerden başka, Cennetteki insanların en üstünüdür) buyurdu.
Birgün, Resûlullahın sağ yanına Ebû Bekr, sol yanına Ömer geldiler. Mübârek elleri ile herbirinin elinden tutup, mescid-i şerife girdi ve (Kıyâmet günü, üçümüz böyle geliriz) buyurdu.
Birgün Hz. Ebû Bekrle Hz. Ömeri görünce, (Bu ikisi benim gözüm ve kulağım yerindedir) buyurdu.
Birgün bu ikisine karşı, (Beni ikiniz ile kuvvetlendiren Allahü teâlâya hamd olsun!) buyurdu.
Bir hadis-i şerifte, ikisine karşı, (İkinizin uyuştuğunuz her şeyde, sizden ayrılmam) buyurdu.
Deylemînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı hadis-i şerifte, (Her Peygamberin halîli vardır. Benim halîlim Ebû Bekrdir) buyurdu.
Bir hadis-i şerifte, (Her Peygamberin ümmeti arasından çok sevdiği kimseler vardır. Benim seçtiğim, Ebû Bekr ve Ömerdir) buyuruldu.
Bir hadis-i şerifte, (Ümmetimden, lâ ilâhe illallah kelimesini istediğim gibi, Ebû Bekr ile Ömeri sevmelerini de istiyorum) buyurdu.
İbni Adînin bildirdiği ve Münâvîde yazılı olan hadis-i şerifte, (Ebû Bekr ile Ömeri sevmek îmandır. Bunlara düşmanlık küfürdür) buyurdu. Bu hadis-i şeriften dolayı, âlimlerin hepsi, Hz. Ebû Bekr ile Hz. Ömere söğmek ve düşmanlık etmek küfür olduğunda söz birliğine varmışlardır ve Allahü teâlâ, şî'îlere lânet etsin demişlerdir.
Bir hadis-i şerifte, (Ebû Bekrin îmanı, bütün insanların îmanları toplamı ile tartılsa, Ebû Bekrin îmanı daha ağır gelir) buyuruldu.
Hz. Ali buyuruyor ki, (Hangi iyilikte birinciliği kazanmak istedimse, Ebû Bekri hepsinde kendimden ilerde buldum). Yine buyuruyor ki, (Resûlullahdan sonra insanların en hayrlısı Ebû Bekr ile Ömerdir. Bir müminin kalbinde, benim sevgim ile Ebû Bekre ve Ömere düşmanlık birarada bulunamaz). Hz. Ali her hutbesinde, (Yâ Rabbî! Hulefâ-i râşidîni ıslâh eylediğin gibi, bizi de ıslâh eyle!) derdi. Hulefâ-i râşidîn kimlerdir denildikte, gözleri yaşla dolup, (Onlar, benim çok sevdiğim, Ebû Bekr ile Ömerdir) buyurdu.
Hz. Ömer dâimâ (Ebû Bekr bizim seyyidimizdir) derdi. Yine o, (Keşke, Ebû Bekrin göğsünde bir kılı olsaydım) buyurdu. Yine o, (Cennette, her ân Ebû Bekri görmek isterim) derdi. Yine Hz. Ömer, (Hiçbir iyilikte, Ebû Bekre yetişemedim) buyurdu.
Hz. Ebû Bekrin, re'feti, merhameti pekçok olduğu için, ona (Evvâh) derlerdi.
Cebrâîl aleyhisselâmın Resûlullah ile konuştuğunu, yalnız Hz. Ebû Bekr işitirdi.
- Üyelik Tarihi
- 4 Eyl 2005
- Mesajlar
- 2,198
- Aldığı Beğeniler
- 6
allah razı olsun ruhuna perwane....
- Üyelik Tarihi
- 2 Eyl 2005
- Mesajlar
- 2,975
- Aldığı Beğeniler
- 2
ecmainnnn
- Üyelik Tarihi
- 2 Eyl 2005
- Mesajlar
- 2,975
- Aldığı Beğeniler
- 2
ESHÂB-I KİRÂMIN ÜSTÜNLÜKLERİ-7
Büyük âlim Bedreddîn Mahmûd bin Ahmed Aynî (Zeynül-mecâlis) kitabında diyor ki, Hz. Ebû Bekr-i Sıddîk, (İnsana zarar dilinden gelir) ata sözüne göre, Allahü teâlânın râzı olmadığı birşeyi söylememek için, oniki sene mübârek ağzına taş koyardı. Şeriate veya edebe uygun birşey söyliyeceği zaman, taşı çıkarırdı. Yaz günlerinde oruç tutar, kış günlerinde tutmazdı. Allahü teâlâdan o kadar çok korkardı ki, bir kuş görüp, (Ey kuş ne mutlu sana ki meyveleri yirsin. Yapraklar arasında gölgelenirsin. Kıyâmette hesaba çekilmezsin. Keşke, Ebû Bekr de senin gibi olsa idi) demişti. Bir kere de, (Keşke bir yeşil ot olaydım. Hayvanlar beni yiyeydi. Böylece, kıyâmet günü yaratılıp hesaba çekilmeseydim) buyurdu.
Resûlullah vefât edince, Ensâr biraraya toplanıp, bizden bir emîr, Muhâcirlerden de bir emîr olsun dediler. Hz. Ebû Bekr, bunu işitince, Hz. Ömeri yanına alıp, oraya geldi ve (Halîfeler Kureyş kabîlesindendir) hadis-i şerifini okudu. Hz. Ömer de (Ey Ensâr! Resûlullahın Hz. Ebû Bekri imam yaptığını unuttunuz mu? Hanginiz Ebû Bekrden daha üstün olduğunu söyliyebilir?) dedi. Ensârın hepsi birden (Ebû Bekrden daha üstün olmayı söylemekten Allahü teâlâya sığınırız) dediler. Hepsi Ebû Bekri halîfe seçtiler. Hz. Ali ile Hz. Zübeyr orada yoktu. Ertesi gün bunlar da mescide gelip, Eshâb-ı kirâmın hepsi Hz. Ebû Bekri sözbirliği ile halîfe yaptı. Tesfîr kitaplarında diyor ki: Feth sûresinin, (Arâbdan size uymıyanlara söyle...) meâlindeki emri, Hz. Ebû Bekrin hilâfetinin hak ve doğru olduğunu göstermektedir. Çünkü, bu âyet-i kerime geldikten sonra, müslümanları kâfirlere karşı gazâ etmeye çağırmak, Hz. Ebû Bekrin mürtedler ile gazâya çağırmasından sonra olduğu muhakkaktır. Bu âyet-i kerimede meâlen (Ona itaat ederseniz, Allahü teâlâ size sevap verir) buyuruluyor. Hz. Ebû Bekrin hilâfeti haksız olsa idi, ona itaat edenlere sevap verilir denilmezdi.
Emîr Cemâleddîn Yûsüf Zâhirînin (Mevridil-letâfe) kitabında diyor ki, Allahü teâlâ, bütün insanlar arasında üç kimseye halîfe demiştir: Âdem aleyhisselâma, Dâvüd aleyhisselâma ve Hz. Ebû Bekre.
Hz. Ebû Bekr, Hz. Ömeri hâkim yaptı, Hz. Osmanı kâtib yaptı. Ebû Ubeyde de emniyyet âmiri idi. Resûlullahın gümüş yüzüğünü parmağına taktı. Halîfe olunca da, ticâretini bırakmadı. Eshâb-ı kirâm ticâret yapmasını uygun görmeyip, kendisine Beyt-ül-mâldan günde yarım koyun ve senede 2500 akçe gümüş ve yazlık ve kışlık birer kat elbise verildi.
Mir'ât-i kâinât kitabından alınan yazı burada tamam oldu.
Allahümme innî eûzü-bike min azâbil-kabri ve min azâbinnâr ve min fitnetil mahyâ velmemâti ve min fitnetil Mesîhiddeccâl.
---son---
Büyük âlim Bedreddîn Mahmûd bin Ahmed Aynî (Zeynül-mecâlis) kitabında diyor ki, Hz. Ebû Bekr-i Sıddîk, (İnsana zarar dilinden gelir) ata sözüne göre, Allahü teâlânın râzı olmadığı birşeyi söylememek için, oniki sene mübârek ağzına taş koyardı. Şeriate veya edebe uygun birşey söyliyeceği zaman, taşı çıkarırdı. Yaz günlerinde oruç tutar, kış günlerinde tutmazdı. Allahü teâlâdan o kadar çok korkardı ki, bir kuş görüp, (Ey kuş ne mutlu sana ki meyveleri yirsin. Yapraklar arasında gölgelenirsin. Kıyâmette hesaba çekilmezsin. Keşke, Ebû Bekr de senin gibi olsa idi) demişti. Bir kere de, (Keşke bir yeşil ot olaydım. Hayvanlar beni yiyeydi. Böylece, kıyâmet günü yaratılıp hesaba çekilmeseydim) buyurdu.
Resûlullah vefât edince, Ensâr biraraya toplanıp, bizden bir emîr, Muhâcirlerden de bir emîr olsun dediler. Hz. Ebû Bekr, bunu işitince, Hz. Ömeri yanına alıp, oraya geldi ve (Halîfeler Kureyş kabîlesindendir) hadis-i şerifini okudu. Hz. Ömer de (Ey Ensâr! Resûlullahın Hz. Ebû Bekri imam yaptığını unuttunuz mu? Hanginiz Ebû Bekrden daha üstün olduğunu söyliyebilir?) dedi. Ensârın hepsi birden (Ebû Bekrden daha üstün olmayı söylemekten Allahü teâlâya sığınırız) dediler. Hepsi Ebû Bekri halîfe seçtiler. Hz. Ali ile Hz. Zübeyr orada yoktu. Ertesi gün bunlar da mescide gelip, Eshâb-ı kirâmın hepsi Hz. Ebû Bekri sözbirliği ile halîfe yaptı. Tesfîr kitaplarında diyor ki: Feth sûresinin, (Arâbdan size uymıyanlara söyle...) meâlindeki emri, Hz. Ebû Bekrin hilâfetinin hak ve doğru olduğunu göstermektedir. Çünkü, bu âyet-i kerime geldikten sonra, müslümanları kâfirlere karşı gazâ etmeye çağırmak, Hz. Ebû Bekrin mürtedler ile gazâya çağırmasından sonra olduğu muhakkaktır. Bu âyet-i kerimede meâlen (Ona itaat ederseniz, Allahü teâlâ size sevap verir) buyuruluyor. Hz. Ebû Bekrin hilâfeti haksız olsa idi, ona itaat edenlere sevap verilir denilmezdi.
Emîr Cemâleddîn Yûsüf Zâhirînin (Mevridil-letâfe) kitabında diyor ki, Allahü teâlâ, bütün insanlar arasında üç kimseye halîfe demiştir: Âdem aleyhisselâma, Dâvüd aleyhisselâma ve Hz. Ebû Bekre.
Hz. Ebû Bekr, Hz. Ömeri hâkim yaptı, Hz. Osmanı kâtib yaptı. Ebû Ubeyde de emniyyet âmiri idi. Resûlullahın gümüş yüzüğünü parmağına taktı. Halîfe olunca da, ticâretini bırakmadı. Eshâb-ı kirâm ticâret yapmasını uygun görmeyip, kendisine Beyt-ül-mâldan günde yarım koyun ve senede 2500 akçe gümüş ve yazlık ve kışlık birer kat elbise verildi.
Mir'ât-i kâinât kitabından alınan yazı burada tamam oldu.
Allahümme innî eûzü-bike min azâbil-kabri ve min azâbinnâr ve min fitnetil mahyâ velmemâti ve min fitnetil Mesîhiddeccâl.
---son---
- Üyelik Tarihi
- 2 Eyl 2005
- Mesajlar
- 2,975
- Aldığı Beğeniler
- 2
sen de sağol kardeş...