Bu dünya fanidir, güvenme sakın!
Geçici şeylerle övünme sakın!
Aklı olan buna gönül bağlamaz,
En sonunda pişman olup ağlamaz.
Bakınca görülür, dünyanın fendi,
Benim diyen nice insanı yendi.
Zelil dünya, kötü kadından pistir,
Çok erkekten arka kalmış habistir.
Yüze güler, üç gün yanında kalır,
Sonra bin mihnetle canını alır.
Yedi başlı ejderhadır bu dünya,
İnsanoğlu her an yem olur ona.
Büyük küçük demez, yutar her şeyi,
Toprak etti nice, paşayı beyi.
Nice hükümdârı, nice veziri,
Şu kara toprağın etti esiri.
Zaloğlu Rüstemi koyup sapana,
Taş gibi fırlatıp attı yabana.
Ferhatlara kayaları deldirdi,
Külünk ile başın ezip öldürdü.
Nasıl mahzun etti, Mecnunu dünya,
Şaşırıp kalmıştı, bu hâle Leyla.
İskenderi dertle süründürmüştü,
Bütün cihânı ona güldürmüştü.
Hani, hikmet ehli hazret-i Lokman?
Saldırdı ona da, vermedi aman.
Ararken fanide âb-ı hayatı,
Duyuldu onun da bir gün vefatı.
Hiç kimseye insaf etmez bu fani,
Bunca enbiya ve evliya hani?
Sultan Süleymana kalmadı dünya,
Bütün cin ve insan mahkumken ona.
Her mahlukun lisanını bilirdi,
Rüzgara biner de gökte gezerdi.
Hani dünya netti Nuşirevanı,
Kaplamıştı adaleti cihanı.
Şu yalanca dünya onu da aldı,
Kendi gitti, ismi dillerde kaldı.
Nice gonca gülü dağıttı dünya,
Nice bülbülleri ağlattı dünya.
Nice yanan ocakları söndürdü,
Nicesini parmağında döndürdü.
Herkesin başında yel gibi esti,
Balta ile vurdu, kellesin kesti.
Nicesinin gül yüzünü soldurdu,
Gözünün içine toprak doldurdu.
Nicesinin ateşinde kavurdu,
Harman gibi küllerini savurdu.
Gelmiş idi nice kükremiş aslan,
Dişlerini döktü vermedi aman.
Bu fanide ne bahçe kalır, ne gül,
Bu külhânda, ne ateş kalır, ne kül.
Bu âlemde, ne bostan kalır, ne bağ,
Hepsi ölür, ne hasta kalır, ne sağ.
Asla yoktur, bu dünyanın amanı,
Bir gün yıkar başa bu köhne hanı.
Fani dünya her geleni ağlattı,
Gözlerinden kanlı yaşlar çağlattı.
Hazret-i Âdeme yaptı çok hile,
Senelerce ona çektirdi çile.
Oğlu Kâbil, Hâbili öldürünce,
Çok ağladı, ölüsünü görünce.
Çile bir mirastır, Âdem babadan,
Hep böyle gelmiştir bu âlem baştan.
Zalim dünyâ bin bir çeşit zulmeder,
Kıyamete kadar hep böyle gider.
Nuh, bin sene davet etti Hak dine,
Fakat inanmadı kavmi kendine.
Münkirlere dahildi bir oğlu da,
Gemiye binmedi boğuldu suda.
Odunları yığdı, bir ateş yaktı,
Halil İbrahimi içine attı.
Hakkın emri ile ateş yakmadı,
Nemrut yine küfrünü bırakmadı.
Dünya, Yakuba ciğer dağlattı,
Yıllarca Yusufum diye ağlattı.
Yusufu da bir kuyuya attırdı,
Daha sonra köle diye sattırdı.
Züleyha, ne çekti aşkın elinden,
Düşmedi Yusufun adı dilinden.
Sırrı ifşa oldu, el âlem duydu,
Aşk onu ne hâlden, ne hâle koydu.
Zengin iken fakir eyledi onu,
Aziz iken hakir eyledi onu.
Bu fani dünyanın cefası çoktur,
Unutma kimseye vefası yoktur.
Geçici şeylerle övünme sakın!
Aklı olan buna gönül bağlamaz,
En sonunda pişman olup ağlamaz.
Bakınca görülür, dünyanın fendi,
Benim diyen nice insanı yendi.
Zelil dünya, kötü kadından pistir,
Çok erkekten arka kalmış habistir.
Yüze güler, üç gün yanında kalır,
Sonra bin mihnetle canını alır.
Yedi başlı ejderhadır bu dünya,
İnsanoğlu her an yem olur ona.
Büyük küçük demez, yutar her şeyi,
Toprak etti nice, paşayı beyi.
Nice hükümdârı, nice veziri,
Şu kara toprağın etti esiri.
Zaloğlu Rüstemi koyup sapana,
Taş gibi fırlatıp attı yabana.
Ferhatlara kayaları deldirdi,
Külünk ile başın ezip öldürdü.
Nasıl mahzun etti, Mecnunu dünya,
Şaşırıp kalmıştı, bu hâle Leyla.
İskenderi dertle süründürmüştü,
Bütün cihânı ona güldürmüştü.
Hani, hikmet ehli hazret-i Lokman?
Saldırdı ona da, vermedi aman.
Ararken fanide âb-ı hayatı,
Duyuldu onun da bir gün vefatı.
Hiç kimseye insaf etmez bu fani,
Bunca enbiya ve evliya hani?
Sultan Süleymana kalmadı dünya,
Bütün cin ve insan mahkumken ona.
Her mahlukun lisanını bilirdi,
Rüzgara biner de gökte gezerdi.
Hani dünya netti Nuşirevanı,
Kaplamıştı adaleti cihanı.
Şu yalanca dünya onu da aldı,
Kendi gitti, ismi dillerde kaldı.
Nice gonca gülü dağıttı dünya,
Nice bülbülleri ağlattı dünya.
Nice yanan ocakları söndürdü,
Nicesini parmağında döndürdü.
Herkesin başında yel gibi esti,
Balta ile vurdu, kellesin kesti.
Nicesinin gül yüzünü soldurdu,
Gözünün içine toprak doldurdu.
Nicesinin ateşinde kavurdu,
Harman gibi küllerini savurdu.
Gelmiş idi nice kükremiş aslan,
Dişlerini döktü vermedi aman.
Bu fanide ne bahçe kalır, ne gül,
Bu külhânda, ne ateş kalır, ne kül.
Bu âlemde, ne bostan kalır, ne bağ,
Hepsi ölür, ne hasta kalır, ne sağ.
Asla yoktur, bu dünyanın amanı,
Bir gün yıkar başa bu köhne hanı.
Fani dünya her geleni ağlattı,
Gözlerinden kanlı yaşlar çağlattı.
Hazret-i Âdeme yaptı çok hile,
Senelerce ona çektirdi çile.
Oğlu Kâbil, Hâbili öldürünce,
Çok ağladı, ölüsünü görünce.
Çile bir mirastır, Âdem babadan,
Hep böyle gelmiştir bu âlem baştan.
Zalim dünyâ bin bir çeşit zulmeder,
Kıyamete kadar hep böyle gider.
Nuh, bin sene davet etti Hak dine,
Fakat inanmadı kavmi kendine.
Münkirlere dahildi bir oğlu da,
Gemiye binmedi boğuldu suda.
Odunları yığdı, bir ateş yaktı,
Halil İbrahimi içine attı.
Hakkın emri ile ateş yakmadı,
Nemrut yine küfrünü bırakmadı.
Dünya, Yakuba ciğer dağlattı,
Yıllarca Yusufum diye ağlattı.
Yusufu da bir kuyuya attırdı,
Daha sonra köle diye sattırdı.
Züleyha, ne çekti aşkın elinden,
Düşmedi Yusufun adı dilinden.
Sırrı ifşa oldu, el âlem duydu,
Aşk onu ne hâlden, ne hâle koydu.
Zengin iken fakir eyledi onu,
Aziz iken hakir eyledi onu.
Bu fani dünyanın cefası çoktur,
Unutma kimseye vefası yoktur.