- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Bak işte gözlerim;
Hani sana pencere pervazlarında çırpınan o zavallı kırlangıcı anımsatan.
Yalnız ve yaralı kahverengi düşlerin senin.
Kırdığım potların düzeneğine işlenmiş bir nakış zerafetinde aşk?
Aşkın gölgende yeniden,
yeniden ateşe atılışı,
yanışı dünyanın.
Taşralı bir bozgunum ben nihayet,
şaşkınlığımı mazur görme ama.
Bilmediğin bir ülkenin ayak basılmaktan yorgun arka sokaklarından,
bıçkın kaldırımlarından sesleniyorum boşluğa.
İçimden taşan sana çaresizce sarılan yüreğim midir gerçekten,
inanmıyorum buna.
Taşralı bir yanlışlıktır yüreğim,
kendini bir ağıdın koynuna gizleyen.
Sessizce geceleri demleyen bir köşede,
sıradan ve mülayim.
Göremediğin tersinde yaşanır burda düşler hayatın.
İşte ben bu hayatı sen gibi görmeyen kalplerin yamacında
çocuk oldum ve
büyümemeye yemin içtiğim günün ertesinde
kovuldum sırça köşkünden aşkın.
Küçük bir kızın türküsünü çığırışım bundandır belki de.
Hayata gözlerimi ilk açışımda daha,
yabancılayışım ışığı bir ağustos akşamında.
Temmuzun hemen sonrasında ve
eylülün yamacında sıkılgan bir merhabaya.
Sen hangi diyarın gülcesiydin yabancı,
sen hangi ağacın dalında bozardın toprağa eşlik eden bir
tütsünün şımarttığı şarkıları.
Söylemedin, ben de sormadım en son dağıttığın rüyayı.
Biliyordum,
belki de bilmek kadar acıtıyordu canımı
gözlerinin rengine ithaf edilmemiş şiirler.
Birine alışmadan benzerini doğuran garip bir hikayen vardı.
Yine de bir sonu vardı nihayet bu iç içe geçmişliğin
ama ben yeniden örtüyordum gözlerini bebeklerin,
her gün sil baştan .
Taşralı bir hikayeciyim ben,
kırgın bir dağa yaslanmış masallara ihanet eden.
O kadar renksiz ki herşey
ve o kadar alışkın ki hayat buralarda sıkılmaya.
Bir çınarın toprağına emanettir kelimelerim
ve laf aramızda bu şehrin gecelerine rengini veren
derbederin ecriyim.
Bütün cinayetlerin kalemine mürekkep bir yürek,
unutulmaya mahkum hikayecisi uzak diyarların.
Ve işte ellerim;
Ne çok hikayeyi gölgene mahkum eden uçuk beyaz dillerim
Sen kendi uçurumunu doğururken zalim bir aynanın damarında, yettim.
İzi yoktu gözlerinin o uçurum kenarında,
ne de şarkını söyleyen kuşlar tutunduğun dalın yaprağında.
Beni kör kuyularda...Beni kör kuyularda
Nur Zelal...
