Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Yusufça
- Başlangıç tarihi
Edebiyat
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
son yolcu gitti, son yağmur yağdı
sustu son şarkı
bu ne ilk ne de son gece...
soğuk sarılar içindeyim, boyun eğiyorum
gidişin hangi tufanın gelişiydi
boynumda muska gibi gezdirdiğim kasırgam
kim var benden başka böyle bekleyen
kimler senin kadrine kapanıktır benim kadar
jiyan
umuda buladığım
hangi gülün bülbülüsün
sevdayı yükledin yorgun kanatlarına
söyle jiyan söyle, göç etme zamanı gelmedi mi
hangi dağı aşsam hangi dala tutunsam
hasretin göğsüme değen taşkınlığında ateş yanarcasına
eriyip giden bu zavallı bedenim, bir avuç küldür jiyan
alışamadım yokluğuna ölüme alıştığım kadar
gitme, bırakma ellerimi demiştim
gittin jiyan
gittin gideli düşmelerdeyim
sesinde gizlediğin neydi jiyan, bedenimi parçalara bölen
sırrın neydi jiyan acıyı dillendiren
hecelerim yorgun, haykırıyorum sensizliğe
bir yanım düşer gibi toprağa
jiyanım sıcaklığım
jiyanım uysallığım
yokluğunda yok olmuşluğum
bin bir koku, bin bir renk, sokaklarımda izlerine kavuştuğum
zaman eğiliyor yalnızlığa, düşün jiyan
tükenerek yenilmeyi düşün
söyleyecek söz bulamıyor insan
uzayan yolları dinamitliyorum, sana erişilmezliği
bağırıyorum sevdamın görkeminde
gök yanıt vermiyor, yer yanıt vermiyor
boşluklardayım
sabaha düşman gecelerde buluyorum seni
çiseliyorsun benliğime ılık ılık
gün doğuyor, yankılana yankılana gidiyorsun
çekiliyor yüreğimin kanı jiyan
kerpiç duvarlım, yıkık damlım, kapılarda meltemim
saçları buğday başaklım
odam soğuk, yatağım yorgun, inliyor pencerem
nereye baksam sen, neye dokunsam sen
ah bir bilsen jiyanım bilsen
kuşlar deli deli uçuyor yörüngesiz
gel kıralım feleğin çemberini
gel bozalım ayrılığın hesabını
gel jiyanım gel, adınla gel toprağıma
korkma kim kendi dağında düşebilir
elini ver
yanan parmakların ucunda kim üşüyebilir
kurumuş dudaklarımda türkülerin en içlisi
uzadıkça acının boyu düşlerimde, gökler düşüyor üstüme
çöl fırtınaları üstüme üstüme
ateş topuyla geliyor düş avcıları
ıssız zamanlarda yitip sana koşuyorum
yıldızlarım sönüyor
sönüyor jiyan ve kimse görmüyor
kesiliyor elim ayağım, siliniyor yüzüm
hayallerine sığındığım, ateş bedenli tılsımım
nice şehirler yıkıldı bir gecede
sana hangisinden sesleneyim
son şarkı kim içindi
çanlar kime
kimin bu nihayet, sessiz - kimsesiz
bu ceset, bu cinayet
kimin jiyan
kimin
Müsade Özdemir...
sustu son şarkı
bu ne ilk ne de son gece...
soğuk sarılar içindeyim, boyun eğiyorum
gidişin hangi tufanın gelişiydi
boynumda muska gibi gezdirdiğim kasırgam
kim var benden başka böyle bekleyen
kimler senin kadrine kapanıktır benim kadar
jiyan
umuda buladığım
hangi gülün bülbülüsün
sevdayı yükledin yorgun kanatlarına
söyle jiyan söyle, göç etme zamanı gelmedi mi
hangi dağı aşsam hangi dala tutunsam
hasretin göğsüme değen taşkınlığında ateş yanarcasına
eriyip giden bu zavallı bedenim, bir avuç küldür jiyan
alışamadım yokluğuna ölüme alıştığım kadar
gitme, bırakma ellerimi demiştim
gittin jiyan
gittin gideli düşmelerdeyim
sesinde gizlediğin neydi jiyan, bedenimi parçalara bölen
sırrın neydi jiyan acıyı dillendiren
hecelerim yorgun, haykırıyorum sensizliğe
bir yanım düşer gibi toprağa
jiyanım sıcaklığım
jiyanım uysallığım
yokluğunda yok olmuşluğum
bin bir koku, bin bir renk, sokaklarımda izlerine kavuştuğum
zaman eğiliyor yalnızlığa, düşün jiyan
tükenerek yenilmeyi düşün
söyleyecek söz bulamıyor insan
uzayan yolları dinamitliyorum, sana erişilmezliği
bağırıyorum sevdamın görkeminde
gök yanıt vermiyor, yer yanıt vermiyor
boşluklardayım
sabaha düşman gecelerde buluyorum seni
çiseliyorsun benliğime ılık ılık
gün doğuyor, yankılana yankılana gidiyorsun
çekiliyor yüreğimin kanı jiyan
kerpiç duvarlım, yıkık damlım, kapılarda meltemim
saçları buğday başaklım
odam soğuk, yatağım yorgun, inliyor pencerem
nereye baksam sen, neye dokunsam sen
ah bir bilsen jiyanım bilsen
kuşlar deli deli uçuyor yörüngesiz
gel kıralım feleğin çemberini
gel bozalım ayrılığın hesabını
gel jiyanım gel, adınla gel toprağıma
korkma kim kendi dağında düşebilir
elini ver
yanan parmakların ucunda kim üşüyebilir
kurumuş dudaklarımda türkülerin en içlisi
uzadıkça acının boyu düşlerimde, gökler düşüyor üstüme
çöl fırtınaları üstüme üstüme
ateş topuyla geliyor düş avcıları
ıssız zamanlarda yitip sana koşuyorum
yıldızlarım sönüyor
sönüyor jiyan ve kimse görmüyor
kesiliyor elim ayağım, siliniyor yüzüm
hayallerine sığındığım, ateş bedenli tılsımım
nice şehirler yıkıldı bir gecede
sana hangisinden sesleneyim
son şarkı kim içindi
çanlar kime
kimin bu nihayet, sessiz - kimsesiz
bu ceset, bu cinayet
kimin jiyan
kimin
Müsade Özdemir...
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Hüzün kokulu beyhude gençliğimin anısına,
iki damla göz yaşına bir de idamlık bir aşkın son arzusuna
yakışır bir gece yayıliyor odama,
sabaha ramak kala
yastığımın altında yıllar öncesinden
kalma bayat bir kaç mutluluk ilişiyor gözlerime
sahte bir tebessümle dudaklarıma konduruyorum belki bu defa işe yarar diye
sonuç yine hüsran
neden bu gülücükler büyük geliyor yüzüme?
Uykuyu unutmuş,
düş korkağı gözlerime uyku değmeden soluk düşler bulaşıyor
Bitmeyen geceyi sabahlamak adına
düşler biriktiriyorum uyku garibi gözlerimle
Sabaha bir gece kala
kalan son düşlerimi de tüketiyorum üşümüş gözlerimle
Nefesim kan kokuyor
Aldığım nefes yetmiyor ciğerlerime
Kan bağışlıyorum bileklerimden nefesime
Ölmeme bir nefes kalmışken yeni bir düş bir nefes daha katıyor solgun benliğime
Kör gözlerimle istemsizce izliyorum son düşümü son nefesim tükenene kadar
Hiç tanımadığım yüzler oynuyor bu düşün baş rollerinde
İsmini bile duymadığım bir kent büyüyor içimde
Aşk firavunlarının kenti
Sol yanımda sakladığım son yalnızlıklarımı çalmak istiyorlar
benden gözlerine aşk pusmuş firavunlar
Kaçıyorum
Ama sadece Yalnızlığımı öldürüyorum iki durak arası gelgitlerle
"Tanrım" diyorum
"Bu kentte neden bu kadar çok durak var?"
Bütün yalnızlıklarım tükeniyor birer birer
Her durakta gözlerime aynalar batıyor
Kör oluyorum önce
Sonra birden gözlerimi görüyorum aynalarda
Gözlerim kimsesiz bir kenti hapsetmiş kan kokan siyahına
Bu düş ne zaman bitecek?
El yordamıyla yürüyorum hiç tanımadığım sokaklarda
Birkaç adım susuyorum
Sonra
Sonra bir adım daha düşüyorum hayata,
bir ayrılığı daha yüklenerek
Her adımda bir ben yitiriyorum
Ve sonra
Son durağa geliyorum elimde kalan son benle
Buğulu gözlerle okuyorum yazanları
"SON DURAK ÖLÜMYOLCU KALMASIN!"
Bakıyorum etrafıma tek yolcu benim
Durağın afişinde ismim yazılı
Son nefeslerimi sayıyorum çaresiz
"Gel" diyorum artık Azrailime
"Gel ve bitsin bu düş"
Bileklerime kırılmış aynalarımın cam kırıkları pusuyor
Buz tutuyor yangın kokan saçlarım
Dudaklarım
Dudaklarım hükmünü yitirmiş bir yalnızlığın son demlerine kuruyor tebessümün dar ağacını
Yalan bir tebessüm konduruyorum önce dudaklarıma
Sonra bir yenisini denemek için intihar ediyorum öncekiniSonra bir diğeri
Elimdeki bütün tebessümler tükeniyor
Bekliyorum çaresiz
Birden gidişin geliyor aklıma
Ayaklarıma batıyor yokluğun
Yürüyemiyorum
Bileklerim kan damlatıyor kentin son durağına
Düşüyorum
Azrailime bir nefes kala bileklerimden tutuyor gidişinGidemiyorum
Bir düşün kan kokan siyahından,
ölüme vuslat kala,gecenin efkar yüklü gözlerine düşüyorumUyanıyorum
Yine ölmemişim
Düş kaçağı gözlerimi asıyorum gecenin zifiri yalnızlığına
Gecenin sabaha en yakın olduğu an hüzün değiyor şakağıma
Ben en güzel satırlarımla kaleme adını sayıklatıyorum
Bak ben yine ölümden dönüyorum ölüme meftun bir hayata
Ölmeyi bile hak etmiyorum ya
İçim acıyor
Ben iç kanamalı bir hastayım
Cesetler biriktiriyorum kalbimin morguna
Ceplerimden taşıyor işlediğim bütün cinayetler
Korkuyorum
Lisanım en aşk yanlarından suskun,
kalbim en acıyan yerlerinden vurgun
Sessizliğimi bozmama ramak kala sabaha çıkacak kadar
susacaklarım var yanımda
Bir damla aşk muhtaçlığında hangi gece varmaz ki sabaha?
Tanımsızım
Suskun bir aşkın zanlısıyım
Faili malum bir cinayetin bilinmeyen mağduruyum
Ruhuna fatihalık bir gençliğin mekanı cennet olamayan kişiliğiyim
Hükümsüzüm
Şimdi yaklaşmayın bana ne olur
Dokunmayın iç kanamalarıma
Bir ölümden dönüyorum,yaralıyım
Bu defa yalnızlığımdan vurgun yedim
Suskunum
Suskun günceme son nefesimi veriyorum dokunmayın bana
Yalnızca öldürün beni en aşk yanlarımdan
Vurun şimdi kelimelerime aşk kelepçesini
Işıksız zindanlarda aşksız kelimelerle tüketin kalemimi
Katilin katline muhtaç bir maktülüm
Aşksızlığa hüküm giydim
Müebbetim
Ve iyiyim
Ve son nefesim:
ADI YALNIZLIKTI,AŞKTI ACITTI!
Fatıma Arslaner...
iki damla göz yaşına bir de idamlık bir aşkın son arzusuna
yakışır bir gece yayıliyor odama,
sabaha ramak kala
yastığımın altında yıllar öncesinden
kalma bayat bir kaç mutluluk ilişiyor gözlerime
sahte bir tebessümle dudaklarıma konduruyorum belki bu defa işe yarar diye
sonuç yine hüsran
neden bu gülücükler büyük geliyor yüzüme?
Uykuyu unutmuş,
düş korkağı gözlerime uyku değmeden soluk düşler bulaşıyor
Bitmeyen geceyi sabahlamak adına
düşler biriktiriyorum uyku garibi gözlerimle
Sabaha bir gece kala
kalan son düşlerimi de tüketiyorum üşümüş gözlerimle
Nefesim kan kokuyor
Aldığım nefes yetmiyor ciğerlerime
Kan bağışlıyorum bileklerimden nefesime
Ölmeme bir nefes kalmışken yeni bir düş bir nefes daha katıyor solgun benliğime
Kör gözlerimle istemsizce izliyorum son düşümü son nefesim tükenene kadar
Hiç tanımadığım yüzler oynuyor bu düşün baş rollerinde
İsmini bile duymadığım bir kent büyüyor içimde
Aşk firavunlarının kenti
Sol yanımda sakladığım son yalnızlıklarımı çalmak istiyorlar
benden gözlerine aşk pusmuş firavunlar
Kaçıyorum
Ama sadece Yalnızlığımı öldürüyorum iki durak arası gelgitlerle
"Tanrım" diyorum
"Bu kentte neden bu kadar çok durak var?"
Bütün yalnızlıklarım tükeniyor birer birer
Her durakta gözlerime aynalar batıyor
Kör oluyorum önce
Sonra birden gözlerimi görüyorum aynalarda
Gözlerim kimsesiz bir kenti hapsetmiş kan kokan siyahına
Bu düş ne zaman bitecek?
El yordamıyla yürüyorum hiç tanımadığım sokaklarda
Birkaç adım susuyorum
Sonra
Sonra bir adım daha düşüyorum hayata,
bir ayrılığı daha yüklenerek
Her adımda bir ben yitiriyorum
Ve sonra
Son durağa geliyorum elimde kalan son benle
Buğulu gözlerle okuyorum yazanları
"SON DURAK ÖLÜMYOLCU KALMASIN!"
Bakıyorum etrafıma tek yolcu benim
Durağın afişinde ismim yazılı
Son nefeslerimi sayıyorum çaresiz
"Gel" diyorum artık Azrailime
"Gel ve bitsin bu düş"
Bileklerime kırılmış aynalarımın cam kırıkları pusuyor
Buz tutuyor yangın kokan saçlarım
Dudaklarım
Dudaklarım hükmünü yitirmiş bir yalnızlığın son demlerine kuruyor tebessümün dar ağacını
Yalan bir tebessüm konduruyorum önce dudaklarıma
Sonra bir yenisini denemek için intihar ediyorum öncekiniSonra bir diğeri
Elimdeki bütün tebessümler tükeniyor
Bekliyorum çaresiz
Birden gidişin geliyor aklıma
Ayaklarıma batıyor yokluğun
Yürüyemiyorum
Bileklerim kan damlatıyor kentin son durağına
Düşüyorum
Azrailime bir nefes kala bileklerimden tutuyor gidişinGidemiyorum
Bir düşün kan kokan siyahından,
ölüme vuslat kala,gecenin efkar yüklü gözlerine düşüyorumUyanıyorum
Yine ölmemişim
Düş kaçağı gözlerimi asıyorum gecenin zifiri yalnızlığına
Gecenin sabaha en yakın olduğu an hüzün değiyor şakağıma
Ben en güzel satırlarımla kaleme adını sayıklatıyorum
Bak ben yine ölümden dönüyorum ölüme meftun bir hayata
Ölmeyi bile hak etmiyorum ya
İçim acıyor
Ben iç kanamalı bir hastayım
Cesetler biriktiriyorum kalbimin morguna
Ceplerimden taşıyor işlediğim bütün cinayetler
Korkuyorum
Lisanım en aşk yanlarından suskun,
kalbim en acıyan yerlerinden vurgun
Sessizliğimi bozmama ramak kala sabaha çıkacak kadar
susacaklarım var yanımda
Bir damla aşk muhtaçlığında hangi gece varmaz ki sabaha?
Tanımsızım
Suskun bir aşkın zanlısıyım
Faili malum bir cinayetin bilinmeyen mağduruyum
Ruhuna fatihalık bir gençliğin mekanı cennet olamayan kişiliğiyim
Hükümsüzüm
Şimdi yaklaşmayın bana ne olur
Dokunmayın iç kanamalarıma
Bir ölümden dönüyorum,yaralıyım
Bu defa yalnızlığımdan vurgun yedim
Suskunum
Suskun günceme son nefesimi veriyorum dokunmayın bana
Yalnızca öldürün beni en aşk yanlarımdan
Vurun şimdi kelimelerime aşk kelepçesini
Işıksız zindanlarda aşksız kelimelerle tüketin kalemimi
Katilin katline muhtaç bir maktülüm
Aşksızlığa hüküm giydim
Müebbetim
Ve iyiyim
Ve son nefesim:
ADI YALNIZLIKTI,AŞKTI ACITTI!
Fatıma Arslaner...
- Üyelik Tarihi
- 6 Haz 2013
- Mesajlar
- 605
- Aldığı Beğeniler
- 193
Doğduğun yer kalbim,
nereye kaçış ..
Allah’a sunduğum içten yakarış ..
Sebebim olma diye adını anmam ...
Sana düşkünlüğüm acziyet değil ...
Seni güzel gösterene bu meyil ..
Desem ki öpeyim alnını eğil .. Ateşlere düşsem vallahi yanmam
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Yazıya veda etmiş gibi gidişler
Sıralayalı beri kalemim tek bir kelam eder oldu dilim eyvallah!
Terk-i yaren belleyen bir ömrün ardına saklanıp
her gidişi micazımdan sandığım
o günedir serzenişlerimin tümü
yaşa derken öldürdüğün mavi tümcem
içimin mavisine limanlardan gemilerle yollarken
sahteliğini bürünmezim mi
şimdi hangi deryanın rengi sanıyorsun kendini
sırrım dillere düşeli beri hala lal mı sanırsın dilimi
hala mı acarsın yelkenlerini
çok şey söyler görünürken hiçbir şey söylemediğin zamanların geride kaldı hey hat
yazık ki tesiri caiz olmayan bir davaya gark oldum
ve ne yazık ki dostum
yolumun yol olmadığı bilincine de çok yeni gark oldum
iç sızılı bir mide kanamasıyla başlayan dostluğun
ağırlığının ömrü kadar bile değilmiş
bak bilmediklerine nelere eklendi
zamansız verilen kararlarına inadını da eklerken ki tereddütsüzlüğün devam etmez olunca
sana kalan anılarda yaşamak oldu
bu defaki diğerlerine benzemiyor heval
dön bak aynaya sen misin bu yaban gözlerle temaşa eylediğim
dön bir bak heval cesaret nidaları atarken ki saklı korkuna
hakikat nedir heval buldun mu?
buldun sandığın korkunu
yoksa yolunda olmakta mı teselli buldun
uğruna feda ettiğin sevgiler
gittiler
böyle miydi bu dize yoksa
Onu da mı kendine yorarsın heval
dinle çalan şarkıyı heval
ömrünü sevdiği şeyin peşinde feda eden
bir kadına yazılmıştır bu mısralar
feda edilecek neyin var ki heval
bir gizin ardına saklanmaktan gayrı
neyin kaldı ki?
bir zamanlar içine bir boşluk düşse
sana sığınan bir dostun vardı
peki ya şimdi?
sus söyleme
kaybettiklerin listesinin başına ekledin adını değil mi?
bitti heval
yolun sonudur durduğun yer
ama bu oyunun galibinin,
girdiğin iddiaların galibi olduğun gibi
seni sevme hassasına duçar olan nice kişiyi
en kısa zamanda kaçırmayı başardığın için tebrik eder
başarılarının devamını dilerim
sende bu pervasız yürek varken
böyle eserlere imza atacağından eminim
sana bir şey daha soracağım heval
hatta belki de son şey
dostluk dediğin nedir heval?
içinde kendine hep pay biçerken, aslında hiç olduğun nedir?
yine başlama heval
demek dostluk her şeydir ha
güldürme beni
e tabi doğru senin her şeyinde hiçbir şeydir unutmuşum
en iyi söylediği şey hayır olan birinden
ancak güzel bir git demektir payımıza düşen
söylenecek çok şey varken
hiçbir söylememeyi iyi bildiği için
ve hatta bunu
dost bildiklerine de öğrettiğin için
senden gayrısına ses olurken sana sus oluyorum
benden bu kadar
kal sağlıcakla
sessizliğinle o yıkılmaz kulende kal heval
sessizliğinle
o yıkılmaz kulende kal heval..
Kahraman Tazeoğlu...
Sıralayalı beri kalemim tek bir kelam eder oldu dilim eyvallah!
Terk-i yaren belleyen bir ömrün ardına saklanıp
her gidişi micazımdan sandığım
o günedir serzenişlerimin tümü
yaşa derken öldürdüğün mavi tümcem
içimin mavisine limanlardan gemilerle yollarken
sahteliğini bürünmezim mi
şimdi hangi deryanın rengi sanıyorsun kendini
sırrım dillere düşeli beri hala lal mı sanırsın dilimi
hala mı acarsın yelkenlerini
çok şey söyler görünürken hiçbir şey söylemediğin zamanların geride kaldı hey hat
yazık ki tesiri caiz olmayan bir davaya gark oldum
ve ne yazık ki dostum
yolumun yol olmadığı bilincine de çok yeni gark oldum
iç sızılı bir mide kanamasıyla başlayan dostluğun
ağırlığının ömrü kadar bile değilmiş
bak bilmediklerine nelere eklendi
zamansız verilen kararlarına inadını da eklerken ki tereddütsüzlüğün devam etmez olunca
sana kalan anılarda yaşamak oldu
bu defaki diğerlerine benzemiyor heval
dön bak aynaya sen misin bu yaban gözlerle temaşa eylediğim
dön bir bak heval cesaret nidaları atarken ki saklı korkuna
hakikat nedir heval buldun mu?
buldun sandığın korkunu
yoksa yolunda olmakta mı teselli buldun
uğruna feda ettiğin sevgiler
gittiler
böyle miydi bu dize yoksa
Onu da mı kendine yorarsın heval
dinle çalan şarkıyı heval
ömrünü sevdiği şeyin peşinde feda eden
bir kadına yazılmıştır bu mısralar
feda edilecek neyin var ki heval
bir gizin ardına saklanmaktan gayrı
neyin kaldı ki?
bir zamanlar içine bir boşluk düşse
sana sığınan bir dostun vardı
peki ya şimdi?
sus söyleme
kaybettiklerin listesinin başına ekledin adını değil mi?
bitti heval
yolun sonudur durduğun yer
ama bu oyunun galibinin,
girdiğin iddiaların galibi olduğun gibi
seni sevme hassasına duçar olan nice kişiyi
en kısa zamanda kaçırmayı başardığın için tebrik eder
başarılarının devamını dilerim
sende bu pervasız yürek varken
böyle eserlere imza atacağından eminim
sana bir şey daha soracağım heval
hatta belki de son şey
dostluk dediğin nedir heval?
içinde kendine hep pay biçerken, aslında hiç olduğun nedir?
yine başlama heval
demek dostluk her şeydir ha
güldürme beni
e tabi doğru senin her şeyinde hiçbir şeydir unutmuşum
en iyi söylediği şey hayır olan birinden
ancak güzel bir git demektir payımıza düşen
söylenecek çok şey varken
hiçbir söylememeyi iyi bildiği için
ve hatta bunu
dost bildiklerine de öğrettiğin için
senden gayrısına ses olurken sana sus oluyorum
benden bu kadar
kal sağlıcakla
sessizliğinle o yıkılmaz kulende kal heval
sessizliğinle
o yıkılmaz kulende kal heval..
Kahraman Tazeoğlu...
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Kapanıyor kapımın ağaran yanı
Susuz bir cam kaplıyor yüreğimi
Öper gibi ölümü
Bir asinin gözyaşlarına
Takılıyorum şiirlere
Umutsuz bir aşkı anlatan
Elde kalmış bildiriler gibi
Yalnız başlıyorum yolculuğuna
Çünkü beyaz bir sayfadır şiir
Yanık otların dumanında
Diline dolanan vebal gibi
Ağırım, ağrımdan yankılanan feryat
Gözlerimi karartan bir kana döner
Biliyorum, sabaha uyanırken
Geceye susuyorum.
Kalbimde, çekilen bir alevin bayrağı
Sesine kurulan çanların en ağırına
Sonsuz bir cam kırıyorum
Öper gibi düşlerini son defa
Ölümüne atılıyorum.
Bir asinin gözyaşları dirilirken gözlerimde
Kocaman deniz sarıyor umutsuz rüzgârlarımı
Kâğıt parçalarımı şiirlere katlederken
Uzun bir yalnızlığa uzanıyorum.
Al işte, ellerime alırken başımı
Batık bir geminin sönmüş yıldızlarıyım
Yanık otların şiiri, sen ki leylağısın hâlbuki
Neden şehir terk ediyor beni
Neden savruluyor dağılmış sözlerim.
Çünkü ölümdür beyaz olan
Siyah denizlerin çağırdığı
Sönmüş adreslerin solukluğunda
Tunca benzeyen tasvirinin
Hangi seste tuttuğumu
Anlayamadan
Ölümdür.
Kaçar gibi atılıyorum şimdi
Elimde adresiz bir sohbetin sanal sözleri
Kanı bulaşıyor kolumu kestiğim sabahların
Susamış alevin odun parçasına
Çekiyorum körelmiş bir umudun sesini
Örtüyorum, sonsuz bir rüya uyanıyor alnımdan
Öper gibi sesini, gözlerine boğuluyorum
Kaldır beni içimde tutuşan şiirin
Sabahsız kaldırdı beni geceye
Sana, sahibinden satılık hüzünler getirdim
Armağan olsun diye yeni gün dönümüne
Bir kan sızımlığında, susamış alev…
Çekilsin öptüğüm gecelerin matemi
Ölüm gibi atıl uykusuzluğuma.
Bilal Can...
Susuz bir cam kaplıyor yüreğimi
Öper gibi ölümü
Bir asinin gözyaşlarına
Takılıyorum şiirlere
Umutsuz bir aşkı anlatan
Elde kalmış bildiriler gibi
Yalnız başlıyorum yolculuğuna
Çünkü beyaz bir sayfadır şiir
Yanık otların dumanında
Diline dolanan vebal gibi
Ağırım, ağrımdan yankılanan feryat
Gözlerimi karartan bir kana döner
Biliyorum, sabaha uyanırken
Geceye susuyorum.
Kalbimde, çekilen bir alevin bayrağı
Sesine kurulan çanların en ağırına
Sonsuz bir cam kırıyorum
Öper gibi düşlerini son defa
Ölümüne atılıyorum.
Bir asinin gözyaşları dirilirken gözlerimde
Kocaman deniz sarıyor umutsuz rüzgârlarımı
Kâğıt parçalarımı şiirlere katlederken
Uzun bir yalnızlığa uzanıyorum.
Al işte, ellerime alırken başımı
Batık bir geminin sönmüş yıldızlarıyım
Yanık otların şiiri, sen ki leylağısın hâlbuki
Neden şehir terk ediyor beni
Neden savruluyor dağılmış sözlerim.
Çünkü ölümdür beyaz olan
Siyah denizlerin çağırdığı
Sönmüş adreslerin solukluğunda
Tunca benzeyen tasvirinin
Hangi seste tuttuğumu
Anlayamadan
Ölümdür.
Kaçar gibi atılıyorum şimdi
Elimde adresiz bir sohbetin sanal sözleri
Kanı bulaşıyor kolumu kestiğim sabahların
Susamış alevin odun parçasına
Çekiyorum körelmiş bir umudun sesini
Örtüyorum, sonsuz bir rüya uyanıyor alnımdan
Öper gibi sesini, gözlerine boğuluyorum
Kaldır beni içimde tutuşan şiirin
Sabahsız kaldırdı beni geceye
Sana, sahibinden satılık hüzünler getirdim
Armağan olsun diye yeni gün dönümüne
Bir kan sızımlığında, susamış alev…
Çekilsin öptüğüm gecelerin matemi
Ölüm gibi atıl uykusuzluğuma.
Bilal Can...
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Yaz beni Ey kalem...!
Sen beni yaz...
Yalnızlığımı ilmek ilmek geceye dokuduğumu,
Gözyaşlarımın damga damga kuruduğu kağıda,
Nasıl hüznü yazışımı yaz.
Yaz ki huzur bulayım.
Yaz ki sırtımdaki yükümü bir kenara koyayım...
Yaz beni Ey kalem...!
Sen yine beni yaz.
Kabuk tutmuş acılarımı yaz;
Dokunsam kanayacak acılarımı...
Yaz ki bir koy gibi sakinleşeyim...
Denizin hırçın dalgalarıyla boğuşmuş,
Bir balıkçı teknesi gibi
Artık geri kalanlarla avunmayı bileyim....
Yaz Bizi Ey kalem...!
Bu kez kendini de yaz.
Sahte gülüşlerimizi,
Yalancı mutluluk oyununu nasıl birlikte oynadığımızı yaz...
Sen bir doktor, bense hastan olurdum o oyunda
Hani iyi de oynuyoruz hâlâ
İşte onu yaz...
Unutmadan; sıkılınca o oyundan
Ve birde ayrılmak istemezken sevdiklerimizden
Ve işte o vakitlerde
Sen Ve ben
Ölüm uçurumundan kaç kez birlikte döndüğümüzü de yaz....
Karanlığın izbe köşelerinde,
Attığımız sessiz çığlıklarımızı yaz bir de...
Kimsenin duymadığı,duvardan bize geri dönen sessiz çığlıklarımızı,
Boğazımızda düğümlenen hıçkırıklarımızı yaz...
Yaz ki artık bilinelim...
Yaz ki artık yalnızlığımızı bir mahzene gömelim...
Alıntı...
Sen beni yaz...
Yalnızlığımı ilmek ilmek geceye dokuduğumu,
Gözyaşlarımın damga damga kuruduğu kağıda,
Nasıl hüznü yazışımı yaz.
Yaz ki huzur bulayım.
Yaz ki sırtımdaki yükümü bir kenara koyayım...
Yaz beni Ey kalem...!
Sen yine beni yaz.
Kabuk tutmuş acılarımı yaz;
Dokunsam kanayacak acılarımı...
Yaz ki bir koy gibi sakinleşeyim...
Denizin hırçın dalgalarıyla boğuşmuş,
Bir balıkçı teknesi gibi
Artık geri kalanlarla avunmayı bileyim....
Yaz Bizi Ey kalem...!
Bu kez kendini de yaz.
Sahte gülüşlerimizi,
Yalancı mutluluk oyununu nasıl birlikte oynadığımızı yaz...
Sen bir doktor, bense hastan olurdum o oyunda
Hani iyi de oynuyoruz hâlâ
İşte onu yaz...
Unutmadan; sıkılınca o oyundan
Ve birde ayrılmak istemezken sevdiklerimizden
Ve işte o vakitlerde
Sen Ve ben
Ölüm uçurumundan kaç kez birlikte döndüğümüzü de yaz....
Karanlığın izbe köşelerinde,
Attığımız sessiz çığlıklarımızı yaz bir de...
Kimsenin duymadığı,duvardan bize geri dönen sessiz çığlıklarımızı,
Boğazımızda düğümlenen hıçkırıklarımızı yaz...
Yaz ki artık bilinelim...
Yaz ki artık yalnızlığımızı bir mahzene gömelim...
Alıntı...
- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Fırtınalar, seller mi yıkar yaraları?
Acılar, ayrılıklar mı?
eylül düşmüş bir ormanda
mavilere kanat çırpan
ateş gözlü bir serçe mi hıçkırık?..
bir gülün çınlamasıdır belki şiir?
üşüyen incecik imgelerde
ki,duyarlı rüzgarlarla hep sevişir şair
dipsiz uçurumlarda
her dize derin bir çığlık...
sevgi bir bahar yağmuru mu?
damla, damla yağan gönüllere
sevda bir ateş, ayrılık rüzgar mı ?
sevgiye hasret kalanlara.
yaralı bir şehir mi şiir?
sevdalı bir nehir mi?
akıp giden sonsuzluğa.
dalgın bir dal mı hüzünler naz ağacında?
suskuların alnacında yürek yansısı mı yüzler?
ki, aynaları hep kırık...
18/ 9/ 1980 Köln
Nuri CAN...
Acılar, ayrılıklar mı?
eylül düşmüş bir ormanda
mavilere kanat çırpan
ateş gözlü bir serçe mi hıçkırık?..
bir gülün çınlamasıdır belki şiir?
üşüyen incecik imgelerde
ki,duyarlı rüzgarlarla hep sevişir şair
dipsiz uçurumlarda
her dize derin bir çığlık...
sevgi bir bahar yağmuru mu?
damla, damla yağan gönüllere
sevda bir ateş, ayrılık rüzgar mı ?
sevgiye hasret kalanlara.
yaralı bir şehir mi şiir?
sevdalı bir nehir mi?
akıp giden sonsuzluğa.
dalgın bir dal mı hüzünler naz ağacında?
suskuların alnacında yürek yansısı mı yüzler?
ki, aynaları hep kırık...
18/ 9/ 1980 Köln
Nuri CAN...