Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Yusufça
- Başlangıç tarihi
Edebiyat
Allahım! Bizleri Sen' i çok zikreden,
Sana çok şükreden, Sen' den çok korkan,
Sana çok itaat eden, Sana karşı saygı ile
dopdolu olan, ahu efgan edip
dua dua yalvaran ve durmadan
Sana teveccüh eden kullarından eyle...
Sana çok şükreden, Sen' den çok korkan,
Sana çok itaat eden, Sana karşı saygı ile
dopdolu olan, ahu efgan edip
dua dua yalvaran ve durmadan
Sana teveccüh eden kullarından eyle...
Ölüyüm çoktan, bir baksana gözlerime
Gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını
Bu ne karanlık, bu ne zindan gece böyle
Bütün gemiller söndürmüş ışıklarını
Ben acılar denizi olmuşum, yaklaşma
Sularım tuzlu, sularım zehir zemberek
Baksana; herkes içime dökmüş artıklarını
Bu karanlık bitse artık, bir ay doğsa
Bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse
Yılların içimde bıraktıklarını...
Demiş şair
Gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını
Bu ne karanlık, bu ne zindan gece böyle
Bütün gemiller söndürmüş ışıklarını
Ben acılar denizi olmuşum, yaklaşma
Sularım tuzlu, sularım zehir zemberek
Baksana; herkes içime dökmüş artıklarını
Bu karanlık bitse artık, bir ay doğsa
Bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse
Yılların içimde bıraktıklarını...
Demiş şair
Hayat denen ve mutlaka bir gün bitecek olan seyrüseferde, dışarı bakmaktan kendimize bakmaya zaman ayıramıyoruz.
Fakat bazen bir yel eser ve her şey, toz duman olur. Herkes kovuğuna çekilir. Bakacak yer, konuşacak insan, yapacak iş bulamazsınız. İşte öyle bir zamanda anlarsınız ki dünya, sizden ibaret değil.
Sizin haricinizde, dışarıda bir “siz” var;
onun ötesinde bir de içinizde bir “siz” var.
Yani, bir siz var sizde, sizden içeru…
Bu tıpkı göz gözü görmeyen karanlıktaki bir gözün,
bir süre sonra bazı nesneleri algılamaya başlaması
ve aslında bir şeyleri görebilmesi gibidir.
Göremediğinizi anladığınız o an, yeni şeyler görmeye başlarsınız. Kimsesiz kaldığınızı düşündüğünüz an,
bir kimsenizin olduğunu idrak eder ve ona yönelirsiniz.
İşte insanın içe bakışı, içsel yolculuğu böyle başlar.
Hayırlı yolculuklar..
Fakat bazen bir yel eser ve her şey, toz duman olur. Herkes kovuğuna çekilir. Bakacak yer, konuşacak insan, yapacak iş bulamazsınız. İşte öyle bir zamanda anlarsınız ki dünya, sizden ibaret değil.
Sizin haricinizde, dışarıda bir “siz” var;
onun ötesinde bir de içinizde bir “siz” var.
Yani, bir siz var sizde, sizden içeru…
Bu tıpkı göz gözü görmeyen karanlıktaki bir gözün,
bir süre sonra bazı nesneleri algılamaya başlaması
ve aslında bir şeyleri görebilmesi gibidir.
Göremediğinizi anladığınız o an, yeni şeyler görmeye başlarsınız. Kimsesiz kaldığınızı düşündüğünüz an,
bir kimsenizin olduğunu idrak eder ve ona yönelirsiniz.
İşte insanın içe bakışı, içsel yolculuğu böyle başlar.
Hayırlı yolculuklar..
Ey bahtsız günler..!
Yığılsanda tüm gücünle dünyaımıza
Arsızca savaşacağız gülüşlerimizi kapmaya..
Firar etti sözcükler parmaklıklardan...
Kelepçe vurduk dilimize, cümleler dizildi birer birer...
Yığılsanda tüm gücünle dünyaımıza
Arsızca savaşacağız gülüşlerimizi kapmaya..
Firar etti sözcükler parmaklıklardan...
Kelepçe vurduk dilimize, cümleler dizildi birer birer...
Bizim bu katlanılması zor gibi gözüken kimsesizliğimiz
her zaman anadan doğma üryandır.
Teselliye ihtiyaç duymaz.
Yok oluşa ihtiyaç duymaz.
Var olmaya ihtiyaç duymaz.
Kendi saltanatından doğar ve ölür, dengesine hayran kalınır.
Meral Meri
her zaman anadan doğma üryandır.
Teselliye ihtiyaç duymaz.
Yok oluşa ihtiyaç duymaz.
Var olmaya ihtiyaç duymaz.
Kendi saltanatından doğar ve ölür, dengesine hayran kalınır.
Meral Meri