eger dayanikli ise calismali.
bunu neden dedim....14 yillik kariyerimi birakamadim . Prim gunumun bitmesine de cok kisa bir zaman kaldigi icin Allah izin verir ise bir kaç sene deha calismak niyetindeyim.
anneyim...
Allah bağışlar ise dunyalar tatlisi 16 aylik bir oglum var .
Aksam saat 6 da eve geliyorum yorgun bir halde. Beni heyecanla bekleyen oglumla kucaklasip 2 saat boyunca baska hicbir seye yonelmeden onunla alakadar oluyorum. Babamiz geldiginde gorevi ona teslim edip mutfaga yoneliyorum. Yemek yoksa yapiyor, var ise hazirliyorum. Hep birlikte yemek yedikten sonra yine oglumuzla alakadar oluyoruz. Uyku vakti geldiginde yatiriyoruz. saat 10-11 oluyor. bazen 11 buçuk... o saatten sonra 2 çift laf etmeye, mutfağı toplamaya, çamaşırları yıkayıp asmaya yada utuye yada her yeri dagilmis evi toplamaya yoneliyorsunuz. gece yarısından once uyumak mumkun degil....
Hafta sonraları "derin temizlik" diye tabir edilen işe sıra gelmiş oluyor. bunun için ya eşinizden yasa belli peryotlarda size gelen yardımcı hanımdan destek alıyorsunuz. geriye bir tek pazar kalıyor. tüm hafta boyunca sokağa çıkmamış yavrunuzu alıp biraz dolaşıyorsunuz. Ertesi gun is...
bazen mesaileriniz oluyor.
bazen konuklarınız geliyor
bazen hasta oluyorsunuz
yada evinizin nazlıları eşiniz & bebeginiz hastalanabiliyor
bazen sosyal sorumluluklarınızı yerine getirmelisiniz (ziyaretler, tebrikler, katılmanız gereken meclisler gibi)
bazen de dinlenmek istiyorsunuz, azıcık tatil yapmak gibi
bazen toplantının ortasında "oğlan ateşlendi" telefonunu alıp fırlıyorsunuz sokağa, yüreğiniz kanaya kanaya , kendinize kıza söylene eve koşuyorsunuz
arkadaşlarınız var...sizi özlüyorlar, çağırıyorlar toplantılarına, mümkün değil yetemiyorsunuz, kırılıyorlar size
surekli okuma arastirma yapmalisiniz geride kalmamak icin, bunun icin gece yarilarini tercih ediyorsunuz
bazen okadar yorgun hissediyorsunuz ki kendinizi kanepede sadece 10 dakika uzanmaktir istediginiz, mumkun degil...
liste hazirliyorsunuz YAPILACAKLAR diye evdeki post-it panoya asıyorsunuz (tam 1 sayfa) ne zaman yapilacak diye her önünden geciste kara kara dusunuyorsunuz.
kadinsiniz...esiniz ne kadar yardimci olsa da size , sadece kadına biçilmiş sorumlulukları siz daha iyi yaptığınız için yükün en ağır tarafını tutuyorsunuz.
en önemli görevim anneliğim diyip, herşeye bir tekme savurup sadece bebeginizle ilgilendiginiz anlar da oluyor olmasına ama işte benim o post-it panodaki biriken 1 sayfalık işlerim gibi günün birinde karşınıza çığ gibi kabarmış halde çıkıveriyor.
ve dün aksamki gibi annenizin yaptigi kabak tatlisini yerken "benim oglum okuldan geldiginde bende ona sevdigi seyleri hazirlayip mutlu eden bir anne olacakmiyim, yoksa bunu hic yapamayacakmiyim" diye dusunuyorsunuz. babaniz bu halinizi fark edip "neyin var kizim" diye sordugunda da "annemin elinden hazirlanmis her sey cok guzel babacim" diyip susuyorsunuz.
sevgimle hepinize
