Yeniden Doğuş

Saçlarında geceyi gördüm,
En güzel ayrılığa verdi adını rüzgar,
Durdum ayışığına,
Hüzünle nefeslendim,
Ve sana doğduğum yerde öldüm,
Bu sessizlikte,
Yüreğim sıkışıyor,
Yaralarım kanıyor yalnızlığa,
Yasını tutuyor bahçelerde yağmura,
Bir yanıp,bir sönen ışıklar,
Nereye dönsem korkusu bu melankolinin,
Nereye baksam dudaklarındaki tebessüm,
Kitapları kaldırıyorum raflardan,
Şiirleri yakıyorum odamın ortasında,
Kanadı kırılan bir serçe gibi,
Mevsimsiz bir zamandan yetim kalıyorum,
Bir nilüfer çiçeği solgunluğunda,
Çaresizliğe ağlıyorum,

Çekip giden bulutlara tutunsam,
Acaba,
Yeniden gülebilirmiyim umutlara,
Bir başka yürekte,yüreğin gibi,
Bir yürek bulabilirmiyim,

Sen,
İklimden savrul düşlerime ey sevda,
Şiirim ol,
Gecem,gündüzüm,
Dilin sussun,
Gözlerin konuşsun,
Sen aşksın,
Aşk'ı bana anlatansın,
Aşk'a düştüğümde,
Ben ölürüm yolundan,
Çekilirim usul usul,
Unutacağın bu yürekle,
Durmadan sen hatırlanırsın,

Aşk bizi vursun,
Dağlara savursun,
Ki ben,
Tutarsam başka bir eli,
Senden öte,
Ölürüm yolundan,
Çekilirim usul usul,
O vakit,
Gelip beni bulursun,
Haberin olsun...


Notlarımın arasına düştüğüm bir yalnızlığın gece ardından gelene bıraktığı nefesleniş. Ve yaşamak şiirlerin dünyasında,boğulmak gibi geliyor bana.

İnsan yeniden doğarmı yıkılan kalelerin surlarına sırtını yaslayıp, insan yeniden yürek kalırmı, yürek bildiği yüzlerin aynasında birbaşına yalpalayıp. Kendi gibi bir yürek bulabilir mi.

Bulur elbet zamanla, şiirlerin tozlu raflarında kurumuş bir çiçeğe aşktan yana anlam katmadıkça.

Hayat yeniden yaşanabilir mi.

Hala umudum var.

Hala...

Birkan Askan​

Biliyorum çok oluyorum gecelere ve sığamıyorum kendi kabında devingenliğini örtbas etmeye çalışan yorgun bir yüreğe. Vedasızlığına alışmaya başlamışken hayatın yağmurlar çıkageliyor. Tenim artık eskisi gibi çoğalamıyor hüzüne her adımda bir anlam bulamıyor tükenmişliğe. Ve ben tüm gücümle buradayım işte.

Nihayetinde arzulanan aşkları,sevgileri,mutlulukları topluyor bir yanım. Mıknatıs gibi ve belkide zıt kutupların birbirini çekmesi gibi çekiyor geceme yağmurdan arta kalan bulutlarımı. Yaşamak diyorum bu belirsizlikte ve öpebilmek sevdayı. Zor olan taraflarından gülümseyebilmek gibi birşey hayata. Tanımsız silüetlere şiir okumak, bir tarafından gizlice tutunabilmek aşklara. Bu kadar zormu acaba.

Şimdi durdurulamaz olanın en ayrıntılı tasvirlerinde zamana terkediliyor hayal ötesi yalnızlıklarım. Ve durup dinlenmeden ,koşup düşmeden nasılda çoğalıyor umutlarım. Gülebiliyorum şimdi. Şimdi daha çok yakınlığına aşk büyütebiliyor yamalı yüreğim.

Biliyorum ile başlayan cümleler kuruyorum. İçinde sana ait olan düşlerden mutluluklar türetiyorum. Şiirlerde türevini aldığım aşkın yazılara tercümesini yapıyorum. Yazılarda giyindiği anlamları bir bilsen nasılda sahipleniyorum.

Sabaha daha var. Kimse yok burada. Bir yalnızlık bir ben. Birde sen düşlerime misafir gelen. Ağlamak yağmurların işi ey sevdası yorgun yüreğim. Ve yazıda geçen anlamlarıdır içimde sabahlara kadar büyüyen.

En sevdiğim şarkı çalınıyor gecemde. Bir kenarına yaslanıyorum göremediğim yüzünün. Ve coğrafyasında tükenirken gençliğim. Satır aralarında kalıyor sana sarılan yüreğim.

Sessizliği ancak böyle olduğum zaman sevebiliyorum. Çoğulluğun, yontularında kaos olmak bana ancak hüzüne istektir, ve her bitiminde seslenişin ve sana ait olan yazının son noktasında bana kalan ayrılığa sitemdir.

Bugün yine heyecana mağlup olurken şehir adı verilen çoğullukta, sesini duyar ve sevinirmiyim yanımda olduğuna inanışıma. Yağmur yağmasın artık ne olur alışmışken seni tanıdığım zamanlarıma. Yazık olmasın ne olur.

İşte böyle bir geceden peşime takılan kelimeleri okudun yüreğine kendi içinden. Keşke duyabilsem dediğim zamanlarımda duyabilirmiyim acaba bu satırları sana ait o en güzel sesten. Ve geçerken gözlerinin önünden. Gülebilirmiyim acaba sana ait olan o en güzel düşüncelerden. Yüreğime aldanıpta sevebilirmiyim sabahları hep seni düşünerekten,seni zamansızca özleyerekten....

Birkan Askan​