nefretin birikmesi kötü,
ilk işimiz ışıkları söndürmek olsun,
karanlıkta daha iyi görebiliyorum gerçeği,
gerçekleri kararlılıkla örtbas edebiliyor suskunluğun halbuki,
bazen fısıldıyormuş iç sesin sanıyorum...
sanki senin de masumiyetinin petrol kuyuları var,
benim de aklımda biriken bir ihanet lobisi
alışkanlık ediniyor ismini zikretmeyi,
balta girmemiş bir ormanı kalmamış yüreğinin üzülüyorum,
banknotlara sığmıyor adının alt metni,
pusulanın ibresi ibnedir sürekli tekrar ediyorum,
"gitme oralara" gidersen tüm sevgi sözcükleri faşistleşebilir diyorum
hiçbir fotoğraf yıkamaz halbuki
hiçbir kötü anı,
hiçbir kötü anın gözlüklerimin canımda bıraktığı parmak izlerini
suçüstü yakalanan bir karınca gibi hissediyorum
kimsenin farkında olamayacağı bir kırıntını taşıdığım için
hatırlamak istemiyorum..
hatırlatmak istemiyorum..
keşke bazen sandığın film karakteri olabilsen..
kare kare..
kara kara..
kaç kere söylemeliyim nefretin büyümesi çok kötü...
kendime, kendimden yaşça büyük bir şiir yazıp duruyorum
büyüyor mu genleşiyor mu ayırt edemiyorum
ama yayılıyor sonra üzüntü...
konuşma diyorum...
çünkü yanınca öldürüyor atmos'ferimi, soluğundaki plastik ...