Kanatları olduğu halde★
Uçamamak!
...üveyk kuşu ürkekliğinde yaşa/mak
O kadar çok ki~~~
:gul:
Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan Sebep
- Başlangıç tarihi
Kanatları olduğu halde★
Uçamamak!
...üveyk kuşu ürkekliğinde yaşa/mak
O kadar çok ki~~~
:gul:
Manguel’in, Okuma Günlüğü kitabında;
‘’Bir keresinde, Paris metrosunda oturmuş okurken, bildik, 'Rahatsız ettiğim için özür dilerim vs vs...' yalvarışını tekrarlayarak vagon vagon dolaşan bir dilenci, birden dilenciliğini haklı gösteren gazeteyi yere fırlattı ve şöyle bağırdı bize: 'Bana bakın! Sizden istediğim tek şey bana bakmanız! Ben de bir insanım, Allah aşkına! Bana bakın, o kalın paltolarınızın içinde, hepiniz benim gibisiniz!’’
Satırlarını okurken, tam da Bursa metrosundaydım ve karşımda dibine oturduğu duvara başını yaslamış bir evsiz duruyordu. Başımı kaldırıp, nezaketle gülümsedim ona. İşte dedim, belki de tam da bu yüzden okuyoruz. Karanlıklarımızdan sıyrılmak, aydınlanmak ve topraktan başımızı bir nebze de olsa ışığa çıkarmak, gülümsemek, gülümsetmek ve insanı insanî sevebilmek için…
‘’Bir keresinde, Paris metrosunda oturmuş okurken, bildik, 'Rahatsız ettiğim için özür dilerim vs vs...' yalvarışını tekrarlayarak vagon vagon dolaşan bir dilenci, birden dilenciliğini haklı gösteren gazeteyi yere fırlattı ve şöyle bağırdı bize: 'Bana bakın! Sizden istediğim tek şey bana bakmanız! Ben de bir insanım, Allah aşkına! Bana bakın, o kalın paltolarınızın içinde, hepiniz benim gibisiniz!’’
Satırlarını okurken, tam da Bursa metrosundaydım ve karşımda dibine oturduğu duvara başını yaslamış bir evsiz duruyordu. Başımı kaldırıp, nezaketle gülümsedim ona. İşte dedim, belki de tam da bu yüzden okuyoruz. Karanlıklarımızdan sıyrılmak, aydınlanmak ve topraktan başımızı bir nebze de olsa ışığa çıkarmak, gülümsemek, gülümsetmek ve insanı insanî sevebilmek için…
Severdim yalnızlığı.Hala öyle. yalnızken artarım. insanlar beni eksiltir. özellikle erkekler, özgünlükten o kadar uzaklar ki. kadınlar, bazen, yararlıdır. aynı zamanda gülünç ve trajiktirler.
Charles bukowski
Charles bukowski
Zaten benim kafam bir dünya gibi, her an içimde bir adam, bir başka adam doğuyor, yaşıyor, ölüyor ve bir başkası doğuyor… Ve ben, asıl ben, bu doğup ölen adamların kafalarındaki silik bir hatıra gibiyim, hepsinde aynı olan bir hatıra… Ben hep böyleydim. Yalnız etrafıma kendimi oyalayan bağlarla bağlanırdım. Buradaki yalnızlık mutlak bir dimağ yalnızlığı, beni kendimle bıraktı ve ben içimi seyretmeye alıştım, kendimi artık kandıramıyorum ve hep kendi kendime soruyorum: ‘Beni bu dünyaya bağlayan nedir?
Sahattin Ali -iki gözüm Ayşe
Sahattin Ali -iki gözüm Ayşe