Yeniden Doğuş
- Konbuyu başlatan burke
- Başlangıç tarihi
- Üyelik Tarihi
- 14 Eki 2005
- Mesajlar
- 7,463
- Aldığı Beğeniler
- 64
"Hüzün vakurdur, onurlu ve dürüst…
Biraz mum ışığıdır hüzün, biraz akşam alacasıdır. Biraz gazete satan çocuk elleri, biraz bebek ağlamasıdır.
Tüy gibidir hüzün. Hafif ve yumuşak, canlı ve ölü... Hayattan ve ölüme dair…
Hüzün, sâdıktir....
Hüzün deyince hüzünler kulübesi akla gelmez mi? Yakup Peygamber gönle düşmez mi? “Bana düşen sabr-ı cemildir.” diyen, ağlamaktan gözlerine gece inen baba… Demek ağlamanın bu türlüsü sabra mâni değil… Sabrın bu türlüsüne de «hüzün» diyelim biz…
“And olsun ki, sizi biraz korku ve açlık; mallardan, canlardan ve ürünlerden biraz azaltma (fakirlik) ile deneriz. Sabredenleri müjdele! O sabredenler, kendilerine bir belâ geldiği zaman: Biz Allah’ın kullarıyız ve biz O’na döneceğiz, derler. İşte Rablerinden bağışlamalar ve rahmet hep onlaradır. Ve doğru yolu bulanlar da onlardır.” 9
Ve Vahşî’nin hüznü… Kolay mıdır “Gözüme görünme!..” sözüne muhatap olmak, kolay mı herkes göz göze, diz dize oturabilirken; ancak sütunların, duvarların gerisinden bakabilmek... Ne derdini açabilir ne sevincini paylaşabilir; hep kamufle, hep perde, hep aracı… Ama o kâmil bir hüzünle taşıyor Hamza’yı vuran mızrağı, bir gün yalancı peygamberi vurduğunda gülüyor hüznün bu an acınılası mülkü…
Hüzün, Allah Rasûlü’nün dostudur, takdim ederim. “Hüzün dostumdur.” buyurmuş hüzün Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, ömrü hüzünden sağılmış yetim... Hira, hicret, İbrahim, Tâif, Uhud, ifk, ne yana baksa hüzün… Hüzne, bu hüzün yeter.
“Ey yar, sen gittin bir hüzün kaldı bana
Beni benden geçiren bir sözün kaldı bana”
“Kızım,” demiş kızının kulağına: “Üzülme, baban bundan sonra hiç acı çekmeyecek.”
* * *
“Yüreğim parça parça efendim
Yüreğim parça parça...
Yürür üstüme acılar, efendim, yürür üstüme üstüme...
Asırlar hasretinde, efendim, duâlar dilimizde
Sabır yüreğimizde efendim,
Sabır yüreğimizde…”
* * *
Hüzün, güzeldir.....
Biraz mum ışığıdır hüzün, biraz akşam alacasıdır. Biraz gazete satan çocuk elleri, biraz bebek ağlamasıdır.
Tüy gibidir hüzün. Hafif ve yumuşak, canlı ve ölü... Hayattan ve ölüme dair…
Hüzün, sâdıktir....
Hüzün deyince hüzünler kulübesi akla gelmez mi? Yakup Peygamber gönle düşmez mi? “Bana düşen sabr-ı cemildir.” diyen, ağlamaktan gözlerine gece inen baba… Demek ağlamanın bu türlüsü sabra mâni değil… Sabrın bu türlüsüne de «hüzün» diyelim biz…
“And olsun ki, sizi biraz korku ve açlık; mallardan, canlardan ve ürünlerden biraz azaltma (fakirlik) ile deneriz. Sabredenleri müjdele! O sabredenler, kendilerine bir belâ geldiği zaman: Biz Allah’ın kullarıyız ve biz O’na döneceğiz, derler. İşte Rablerinden bağışlamalar ve rahmet hep onlaradır. Ve doğru yolu bulanlar da onlardır.” 9
Ve Vahşî’nin hüznü… Kolay mıdır “Gözüme görünme!..” sözüne muhatap olmak, kolay mı herkes göz göze, diz dize oturabilirken; ancak sütunların, duvarların gerisinden bakabilmek... Ne derdini açabilir ne sevincini paylaşabilir; hep kamufle, hep perde, hep aracı… Ama o kâmil bir hüzünle taşıyor Hamza’yı vuran mızrağı, bir gün yalancı peygamberi vurduğunda gülüyor hüznün bu an acınılası mülkü…
Hüzün, Allah Rasûlü’nün dostudur, takdim ederim. “Hüzün dostumdur.” buyurmuş hüzün Peygamberi -sallallahu aleyhi ve sellem-, ömrü hüzünden sağılmış yetim... Hira, hicret, İbrahim, Tâif, Uhud, ifk, ne yana baksa hüzün… Hüzne, bu hüzün yeter.
“Ey yar, sen gittin bir hüzün kaldı bana
Beni benden geçiren bir sözün kaldı bana”
“Kızım,” demiş kızının kulağına: “Üzülme, baban bundan sonra hiç acı çekmeyecek.”
* * *
“Yüreğim parça parça efendim
Yüreğim parça parça...
Yürür üstüme acılar, efendim, yürür üstüme üstüme...
Asırlar hasretinde, efendim, duâlar dilimizde
Sabır yüreğimizde efendim,
Sabır yüreğimizde…”
* * *
Hüzün, güzeldir.....
İçim de saklı duran , saklandığım bu şehirde
yaşamsal davranış biçimlerinden geriye büyümekten değil
içimde ki sesi yitirmekten korkan
bir ''ben'' kaldım ...
Ne esrem var,ne ötrem ..
Ne beni durduran cezmim,
Ne bana ben katan bir şeddem var ..
Ne elimi tutan bir harf,
Ne anlam katan bir harekem ..
Kalakaldım sayfalar ortasında,
Bir okuyan bekledim,
Bir hıfzeden belki..
Gölgesini istedim bir dostun med gibi..
Rabbim ben artık seslerin ortasında sessizliği arayanlardanım
Gördüklerimin yaşadıklarımın sancısını hissedemez oldum
Yalvarıyorum ölümü unutmadan ellerimden tut
Yoksa düşeceğim ...
Bir aşk-ı bâkidir..! MEVLA’dır..! sonsuz bir deryadır..! adı: nâr-ı aşk…
Bir Meryem’dir.. suspus olmaktır.. teslimiyettir.. adı: nâr-ı aşk…
Bir yâre-i hicrandır .. hüzündür.. göz yaşıdır adı: nâr-ı aşk…
Bir Züleyha’dır.. Yusuf-i lisandır .. iffettir.. adı: nâr-ı aşk…
Bir derd-i mübtelâdır.. sabırdır… âh dır adı: nâr-ı aşk…
Bir ahuyu ceylandır.. yârdır.. canândır.. adı: nâr-ı aşk…
Bir mecnundur… ayrılığı vuslattır.. adı: nâr-ı aşk…
Bir muhabbettir..! MUHAMMED MUSTAFA‘dır. ! yanmaktır… adı: nâr-ı aşk..
Bir yaprak düşer avuçlarıma bir ses yankılanır acıtır bir his dolanır içerimde...
Ellerim düşer yana başım öne eğik . . .
Aşk (mı) olur acı (mı) olur . (?)
Bir el iter kör bir kuyuya .
Bir dil susar bir can bezer.
Bir çöl sarar kurutur dudaklarımı.
Yağmur düşer gözlerime titretir.
Bir yalnızlık sızar gönlüme susar kalabalık.
Bir kuş havalanır vurulur yaralanır düşer...
Düşer ellerime. Ellerim düşer.
Bir çocuk oturur içime.Ağlar dur durak bilmez ağlar.
Bir yara açılırkapanmaz.
Bir yorgunluk düşer bedenime ruhum düşer bedenimden.
Ellerim üşür yüreğim buz.
Yanar yanar yanar sonra...
Duman duman.
Ve kül...
Ezilir içim...
Bir ezilir iki ezilir...
Üç olur dört...
Susmak gelir oturur dilime acı acı .
Bir hüzün çöker şehrime.
Kaldırımlar ıslanırasılır yüzlerkuşlar ölür.
Yüzümden düşer elleri.Gider...
Davetsiz bir ölüm gelir.
Bir ölüm gelir
Bir ölüm. . .
Bir uzun duvar ki aşılmaz bir sisli hava ki geçilmez...
Aşk ki bir zelzele...Bir yanık türkü harfsiz kelime kelimesiz cümle...
Aşk ki bir düğüm kör...
Aşk ki bir zelzele...
“Cihânı hiçe saymakdur adı aşk
Döküp varlığı gitmekdür adı aşk
Elinde sükkeri ayruğa sunup
Ağuyu kendi yutmakdur adı aşk
Belâ yağmur gibi gökten yağarsa
Başunu âna dutmakdur adı aşk
Bu âlem sanki oddan bir denizdir
Âna kendüyi atmakdur adı aşk.”
Aşk ezel dergahında Bir ney sesi idi benim icin ! ...
Her duydugum da iki damla göz yaşıyla
Sükütlarıma Çıkardım Gecenin Ensiz vakitlerin de ! ...
Sen Nun ! ...
Çık Gel karanlıklarımdan ! ...
Yüreğimde ki şarapnel parçalarını sök Al ! ..
Yattır beni doktorların bile yattıramadığı ameliyat masalarına ! ...
Sök içimde ki beni perişan eden kalp denilen
Et parçasını Bende Yüreksiz yaşamak istiyorum artık ! ...
Her Aşk'a İhanet tadında
züleyha ahesteleri eklemek istiyorum ! ..
Göz yaşlarıma iki damla aciz zehir
kadehlerinden caldığım zehirler den serpiştirmek istiyorum ! ...
Sen Leyl ! ...
Mevlana neylerinden Semaya serpiştirilen yad-ı yar ! ...
Aşkların bile vazgecemediği güzel ! ...
Çık artık girdiğin yusufcuk kuyularından! ...
Bizi bekliyor uzak diyarlar da saklanan bedbaht aşk kırıntıları ! ...
Gel toplayalım Hepsini ! ...
Yüreklerimizi birleştirip Yad edelim geçmişimiz de dökülen
göz yaşlarımızı ! ...
Unutalım meyhane köşelerinde yetiştirdiğimiz sevda güllerini ! ...
Alalım iman süslemeli bahçelere ! ...
Gel Leyl ! ..
Nun seni bekliyor ! ...
Ney'le Mey aşk tadında semahi gösteriye hazırlanıyor ! ...
Ben ise
zikre duran bülbüller gibi ellerim önümde bağlı secdeye
duran aciz gibi beklemedeyim ! ...
Gecelerim tadsız idam sehpaları gibi ! ...
Bahçelerimde Duran bülbüller cilesiz kalmış
boynu bükük bedbaht aşk besteleri gibi ! ...
Sen gideli bedbaht aşk darbeleri yedim Leyl ! ...
Sen gideli Sözlerime süküt düşürüp karanlık gece
zindanlarına attım kendimi Nun ! ...
Siz gideli ağrı da ferhat oldum ! ...
Ney sessinde aşk adına ağlayan bir aşık oldum ! ...
Leyla'yı kıskandım mecnuna laflar
sattım gecenin en vakitsiz saatlerinde ! ...
Sobam da demlenen çay bile zehire eş ! ...
Siz gideli ben hem öksüz kaldım , hemde yetim ! ...
Gel Nun gecenin koynunda sakladığım
en acılı yanlarıma merhem oL ! ...
GeL leyl Vatanıni kaybetmiş bu aşığa hem ana
kucağında ki gözyaşı hemde vatanında açan gül oL ! ...
Gelin artık ! ...
Gelinde kaybettiğim benliklerime Ben OLun ! ...
Sen Leyl !...
Sen Nun ! ...
Âşk imiş kalb-i hilmi…
Âşk imiş kalbin ilmi…
Âşk imiş evrenin sebebi…
Ve âşk imiş her ne var âlemde…
Âşık Fuzuli…Âşk olmuşsa, âşk olmuşsa…
Âşık bile fuzuli, maşuk bile fuzuli imiş…
Âşk imiş bu evrenin sırrı, sebebi…
Seher vakitleri âşktanmış, gözyaşı âşktan akarmış ve iki göz, gök yüzünde, aşığın gül yüzünde iki göz, birbirini hiç görmeden ağlar imiş. Âşk imiş hüsn-ü derdleri…
Âşk imiş kalbin ilmi…
Âşk imiş evrenin sebebi…
Ve âşk imiş her ne var âlemde…
Âşık Fuzuli…Âşk olmuşsa, âşk olmuşsa…
Âşık bile fuzuli, maşuk bile fuzuli imiş…
Âşk imiş bu evrenin sırrı, sebebi…
Seher vakitleri âşktanmış, gözyaşı âşktan akarmış ve iki göz, gök yüzünde, aşığın gül yüzünde iki göz, birbirini hiç görmeden ağlar imiş. Âşk imiş hüsn-ü derdleri…